จงสร้างลักษณะที่ดีในตนเอง
แปลและเรียบเรียงโดย อะคีย์ ฟิตยะตุลฮัก
ทำไมการอภิปรายของคนกลุ่มหนึ่งจบลงด้วยการโต้เถียงกัน ในขณะที่คนอีกกลุ่มหนึ่งอาจจะอภิปรายในประเด็นเดียวกันแต่การอภิปรายของพวกเขาจบลงด้วยมิตรภาพที่ดีระหว่างกัน? คำตอบก็คือ ก็เพราะมีทักษะที่สำคัญที่จำเป็นต้องปฏิบัติในการอภิปรายแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น? เมื่อคนสองคนกล่าวคุฏบะฮฺในหัวข้อเดียวกันด้วยเนื้อหาที่เหมือนกัน แต่เรากลับพบว่า ผู้ที่ฟังคนพูดคนแรกต่างกำลังนั่งหาวอยู่บ้าง หลับบ้าง เล่นผ้าปูละหมาดบ้างหรือนั่งโยกไปมาบ้าง ในขณะที่คนที่สองกำลังพูดอยู่นั้นผู้ฟังกลับนั่งฟังด้วยความสนใจไม่แม้แต่จะกระพริบตาจากสิ่งที่เขากำลังพูดอยู่? คำตอบก็คือ ก็เพราะมีทักษะที่สำคัญที่จำเป็นต้องปฏิบัติในการกล่าวคุฎบะฮฺ
ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น? เมื่อคนหนึ่งพูดในที่สาธารณะ ทุกคนฟังเขาอย่างตั้งใจและจดจ่อไปยังเขา ในขณะที่เมื่ออีกคนหนึ่งขึ้นพูดบ้าง พวกเขากลับเริ่มพูดคุยกันถึงเรื่องอื่นและต่างคนต่างก็อ่านหนังสือของตนเองโดยไม่สนใจผู้พูด? คำตอบก็คือ ก็เพราะมีทักษะที่สำคัญที่จำเป็นต้องปฏิบัติในการพูดในที่สาธารณะ
ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น? เมื่อครูคนหนึ่งเดินผ่านระเบียง นักเรียนทุกคนต่างวิ่งเข้ามาหาเขา? บ้างจับมือสลามกับเขา บ้างขอคำแนะนำจากเขา บ้างก็ร้องเรียนปัญหาต่อเขา ถ้าเขานั่งที่ห้องทำงานของเขาและอนุญาตให้นักเรียนเข้าพบ ห้องของเขาจะเต็มไปด้วยนักเรียนภายในพริบตาเดียวเพราะทุกคนต่างต้องการที่จะอยู่ใกล้ชิดกับเขา ในทางกลับกัน ครูอีกคนหนึ่งเดินผ่านระเบียงหรือออกจากมัสยิดของโรงเรียนไปโดยไม่มีใครสนใจ ไม่มีนักเรียนคนใดเข้ามาหาเขาเพื่อจับมือสลามกับเขาหรือร้องเรียนปัญหาต่อเขา ถ้าเขานั่งในห้องทำงานของเขาตั้งแต่เช้ายันเย็น ก็ไม่มีใครเข้ามาหาเขา
ทำไมหรือ?
คำตอบก็คือ ก็เพราะมีทักษะที่สำคัญที่จำเป็นต้องปฏิบัติในการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น
คนหนึ่งเข้าร่วมการชุมนุมในที่สาธารณะและทุกคนยิ้มให้เขาและรู้สึกยินดีที่ได้พบกับเขา ทุกคนต้องการนั่งใกล้เขา ในทำนองเดียวกัน อีกคนหนึ่งเดินเข้ามาและมีคนทักทายสลามเขาอย่างเฉยชาตามธรรมเนียมหรืออย่างเสียไม่ได้ จากนั้น เขาได้มองหาที่นั่งแต่ไม่มีใครแบ่งที่นั่งให้เขาหรือเรียกเขาให้นั่งข้างๆพวกเขาเลย
ทำไมหรือ?
คำตอบก็คือ ก็เพราะมีทักษะที่สำคัญที่จำเป็นต้องปฏิบัติในการดึงดูดความสนใจและครองใจผู้อื่น
ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น เมื่อพ่อคนหนึ่งกลับมาถึงบ้าน ลูกๆต่างยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นเขาเข้ามา ในทางกลับกัน พ่ออีกคนหนึ่งเดินเข้ามาหาลูกๆของเขา แต่พวกเขาไม่แม้แต่หันมามองเขา? คำตอบก็คือ ก็เพราะมีทักษะที่สำคัญที่จำเป็นต้องปฏิบัติในการปฏิบัติต่อลูกๆ คุณสามารถพบเห็นเหตุการณ์เช่นเดียวกันนี้ได้ในสถานที่ต่างๆ เช่น ในมัสยิด งานแต่งงานหรือสถานการณ์อื่นๆ
แต่ละคนใช้ทักษะที่แตกต่างกันในการปฏิสัมพันธ์กับคนที่แตกต่างกัน ในทำนองเดียวกัน แนวทางที่พวกเขาจะได้รับการปฏิบัติจากผู้อื่นก็ย่อมแตกต่างกันด้วยเช่นกัน การมีอิทธิพลต่อคนอื่นและพิชิตหัวใจของพวกเขาเป็นสิ่งที่ง่ายเกินกว่าที่เราคาดคิดเสียอีก ฉันไม่ได้กล่าวเกินจริงเลยเพราะก่อนที่ฉันจะกล่าวเช่นนี้ ฉันได้พยายามใช้ทักษะเหล่านี้มานานพอสมควรและพบว่าการพิชิตหัวใจคนเป็นเรื่องที่ง่ายมาก ถ้าหากว่าเราจริงจังกับทักษะในการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นและฝึกฝนตนเองอยู่ตลอดเวลา
ผู้คนจะพึงพอใจกับการปฏิบัติของเราที่มีต่อพวกเขาไม่ว่าเราจะตระหนักหรือไม่ก็ตาม เป็นเวลามากกว่า ๑๓ ปีที่ฉันเป็นอิหม่ามในมัสยิดของวิทยาลัยการทหารแห่งหนึ่ง ระหว่างทางไปมัสยิด ฉันต้องผ่านประตูป้อมยามทุกวัน
เมื่อฉันเดินผ่านทหารที่ป้อมยาม ฉันยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตรและยกมือส่งสัญญานการให้สลามแก่เขา หลังจากละหมาดเสร็จ ฉันนั่งรถกลับบ้าน โดยปกติ ในขณะที่ฉันกำลังละหมาดอยู่นั้น มีโทรศัพท์ที่ไม่ได้รับหลายสาย ฉันจึงยุ่งอยู่กับการอ่านข้อความในโทรศัพท์ จนทำให้ฉันลืมยิ้มให้เขา
จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันแปลกใจมากเมื่ออยู่เขาก็เข้ามายืนขวางตรงหน้าฉันและกล่าว “โอ้ท่านชัยคฺ ท่านโกรธฉันหรือครับ?”
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” ฉันถามเขาด้วยความแปลกใจ
เขากล่าวว่า “เมื่อท่านเดินผ่านเข้ามาฉันสังเกตุว่า ท่านยิ้มและดูมีความสุขมาก แต่เมื่อท่านออกไป ท่านไม่ยิ้มและดูเหมือนท่านไม่มีความสุขเลย”
ทหารยามคนนั้นเป็นคนที่ใสซื่อมาก ถึงขนาดที่เขากล่าวแก่ฉันว่ามากเท่าไหร่ที่เขารักและเคารพฉัน และมีความสุขอย่างไรเมื่อได้พบเจอฉัน ฉันจึงขอโทษเขาและอธิบายเหตุผลให้เขาฟัง
ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงตระหนักว่า หากเราคุ้นเคยกับทักษะต่างๆ ทักษะเหล่านั้นจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของบุคลิกของเราและคนอื่นๆจะรับรู้ได้เมื่อเราละเลยในกระทำสิ่งเหล่านั้น
คติสอนใจ
อย่าแสวงหาทรัพย์จนทำให้เสียมิตร เพราะการสร้างมิตรคือหนทางสู่การได้ทรัพย์
ลิ้นคือนาย
แปลและเรียบเรียงโดย อะคีย์ ฟิตยะตุลฮัก
ฉันกำลังค้นหาปัจจัยที่เป็นสาเหตุของความเกลียดชังและการโต้เถียงกันระหว่างผู้คนจนทำให้พวกเขาต้องขุ่นข้องหมองใจกัน พฤติกรรมเช่นนั้นอาจจะเกิดขึ้นโดยที่พวกเขาไม่ได้เห็นหน้ากันก็ได้หรืออาจจะเกิดขึ้นในขณะที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน หรือเดินทางด้วยกันหรือแม้แต่ในการเข้าร่วมงานเลี้ยงแต่งงานของเขาก็ตาม ฉันได้รับคำตอบว่า ลิ้นคือสาเหตุสำคัญที่ทำให้พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น บ่อยครั้งเพียงใดที่พี่น้องหรือคู่สามีภรรยาต้องทะเลาะกันเพราะการใช้คำพูดไปในทางที่ไม่ดี การนินทาและการใส่ร้ายกัน
เมื่อเรามีโอกาสถ่ายทอดความคิดของเราให้แก่ผู้อื่นด้วยมารยาทที่ดี ทำไมเราต้องเลือกใช้มารยาทที่ไม่ดีเล่า?
เมื่อครั้งอดีต กษัตริย์คนหนึ่งฝันว่า ฟันของเขาหักหมดทุกซี่ กษัตริย์จึงเรียกนักทำนายฝันเข้าพบและเล่าสิ่งที่เขาเห็นในความฝันให้นักทำนายฝันฟัง และขอให้เขาช่วยอธิบายความฝันนั้น
เมื่อนักทำนายฝันได้ยินเรื่องราวทั้งหมด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปและกล่าวซ้ำไปว้ำมาว่า “ขอความคุ้มครองต่ออัลลอฮฺ ขอความค้มครองต่ออัลลอฮฺ”
กษัตริย์เริ่มกังวลและถามว่า “ความฝันของข้าหมายความว่าอะไร?”
นักทำนายฝันกล่าวว่า “หลังจากหลายปีล่วงเลยผ่านไป ภรรยาและลูกของท่านจะถึงแก่ความตาย และจะเหลือท่านเพียงคนเดียวในอาณาจักรของท่าน”
กษัตริย์ร้องตะโกนออกมาด้วยความโกรธและเริ่มด่าทอและใช้คำพูดที่หยาบคายต่อนักทำนายฝัน และสั่งให้นำตัวนักทำนายฝันไปขังคุกจากนั้นเขาได้เรียกนักทำนายฝันคนใหม่มาเข้าพบ และเล่าความฝันให้ฟังอีกครั้ง จากนั้นจึงขอให้เขาอธิบายความฝันให้
นักทำนายฝันยิ้มและกล่าวว่า “ข่าวดีครับ โอ้ท่านกษัตริย์”
กษัตริย์กล่าวว่า “ความฝันของข้าหมายความว่าอะไร?”
นักทำนายฝันกล่าวว่า “หมายความว่าท่านจะมีชีวิตที่ยืนยาวนานมาก ซึ่งท่านจะเสียชีวิตเป็นคนสุดท้ายจากบรรดาสมาชิกในครอบครัวของท่าน และท่านจะยังคงเป็นกษัตริย์ตลอดชั่วชีวิตของท่าน”
กษัตริย์รู้สึกพึงพอใจกับคำอธิบายของเขาเป็นอย่างมาก กษัตริย์จึงมอบรางวัลให้แก่เขาและชื่นชมเขาในขณะที่ยังคงโกรธกริ้วนักทำนายฝันคนแรกไม่หาย
ถ้าคุณพิจารณาดูให้ดี คุณจะเห็นว่าการทำนายฝันทั้ง ๒ แบบไม่ได้แตกต่างกันเลย ความต่างกันอยู่ที่วิธีการสื่อสารให้กษัตริย์ได้รับรู้ ด้วยเหตุนี้ ทำให้เราได้เห็นว่าลิ้นเป็นนายอย่างแท้จริง
ท่านรอซูลุลลอฮฺ กล่าวในฮะดีษบทหนึ่ง ความว่า “เมื่อลูกหลานนบีอาดัมตื่นขึ้นมาในยามเช้า อวัยวะทุกส่วนของร่างกายจะแสดงความถ่อมตนต่อลิ้นและกล่าวว่า จงยำเกรงต่ออัลลอฮฺในสิทธิของพวกเรา สวัสดิภาพของเราขึ้นอยู่กับท่าน ถ้าท่านซื่อตรง เราก็จะซื่อตรงด้วย แต่ถ้าท่านคดโกงเราก็พลอยคดโกงไปด้วย” บันทึกอะหมัดและอัตติรมีซีย์ด้วยสายสืบที่หะซัน
แน่นอน(ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ)ลิ้นคือนาย มันคือนายในฐานะที่มันกล่าวสั่งสอนอบรมผู้คนในการคุตบะฮฺวันศุกร์ มันคือนายในฐานะที่มันปรับความเข้าใจระหว่างผู้คน มันคือนายในฐานะที่มันต่อรองราคาสินค้าในตลาด มันคือนายในฐานะที่มันแก้ต่างในชั้นศาล
อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่าคนที่สูญเสียลิ้นไปจะหมดสิ้นทุกอย่างในชีวิตก็หาไม่ ในทางกลับกัน ผู้ที่มีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้ายังคงเป็นวีรบุรุษได้ ไม่สำคัญว่าเขาจะสูญเสียศักยภาพทางด้านร่างกายไปมากน้อยเท่าไหร่ก็ตาม
เพื่อนของฉัน(อบู อับดุลลอฮฺ) เขาไม่ได้มีความแตกต่างจากเพื่อนคนอื่นๆของฉันเลย แต่เขาคือ(อัลลอฮฺทรงเป็นพยานในเรื่องนี้)คนที่มีความกระตือรือร้นมากที่สุดในหมู่พวกเขาในประกอบการงานที่ดี เขามีส่วนร่วมในโครงการดะอฺวะฮฺมากมาย รวมทั้งงานดะอฺวะฮฺที่เขาทำในขณะทำงานของตนเอง เขาทำงานเป้นล่ามในสถาบันสำหรับคนหูหนวกและเป็นใบ้
วันหนึ่ง เขาโทรฬมาหาฉันและถามว่า “คุณเห็นอย่างไรบ้าง ถ้าฉันจะนำชายสองคนจากสถาบันคนหูหนวกไปบรรยายให้ประชาชนฟังในมัสยิดของคุณ?”
ฉันแปลกใจมากและกล่าวว่า “คนหูหนวกบรรยายให้คนหูดีฟังนะหรือ?”
เขาตอบว่า “ใช่ ขอให้เราไปในวันอาทิตย์นี้นะ”
ฉันอดทนรออย่างตื่นเต้นจนถึงวันอาทิตย์ เมื่อเวลาที่รอคอยมาถึง ฉันยืนอยู่ตรงประตูของมัสยิด กำลังรอพวกเขาอยู่ จนกระทั่งอบู อับดุลลอฮฺเดินมาถึงด้วยรถของเขา เขาจอดรถใกล้กลับประตูใหญ่ของมัสยิด จากนั้น เขาลงจากรถพร้อมด้วยชายสองคน คนหนึ่งเดินเคียงคู่มากับอบู อับดุลลอฮฺ ส่วนอีกคนหนึ่งอบู อับดุลลอฮฺได้พยุงแขนของเขาไว้
ฉันมองไปยังคนแรกและสังเกตเห็นว่าเขาหูหนวกและเป็นใบ้ เขาไม่ได้ยินและพูดไม่ได้ จากนั้น ฉันมองไปยังคนที่สองและสังเกตุเห็นว่าเขาหูหนวก เป็นใบ้และตาบอด เขาทั้งไม่ได้ยิน พูดไม่ได้และมองไม่เห็น ฉันยื่นมือไปเพื่อสลามและสัมผัสมือกับอบู อับดุลลอฮฺ ผู้ชายที่อยู่ทางขวามือ(ต่อมาฉันทราบว่าเขาชื่ออะหมัด)กำลังมองมายังฉันและยิ้มให้ฉัน ดังนั้น ฉันจึงยื่นมือไปสลามกับเขา
จากนั้นอบู อับดุลลอฮฺ ชี้ไปยังชายตาบอดและพูดกับฉันว่า “ทักทายฟาอิซหน่อย”
ฉันกล่าวว่า “อัสลามุอะลัยกุม ฟาอิซ”
อบู อับดุลลอฮฺ กล่าวว่า “จับมือของเขา เพราะว่าเขาไม่ได้ยินและมองไม่เห็นคุณ”
ฉันจึงวางมือของฉันบนมือของเขา เขาจับมือฉันไว้อย่างอบอุ่นและเขย่ามัน
ต่อมา พวกเขาจึงเข้าไปในมัสยิด หลังจากละหมาดเสร็จ อบู อับดุลลอฮฺขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้โดยมีอะหมัดนั่งอยู่ทางด้านขวาและฟาอิซนั่งอยู่ทางด้านซ้ายมือของเขา ผู้คนกำลังเฝ้ามองสิ่งมหัศจรรย์ด้วยใจจดจ่อ พวกเขาไม่เคยเห็นคนหูหนวกนั่งบนเก้าอี้และบรรยายให้พวกเขาฟัง
ต่อมา อบู อับดุลลอฮฺหันไปทางอะหมัดและกล่าวบางอย่างออกไปด้วยภาษามือ อะหมัดตอบกลับด้วยภาษามือเช่นกัน ผู้คนต่างจ้องมองด้วยความตั้งใจแต่ไม่มีใครเข้าใจอะไรเลย ดังนั้น ฉันจึงเสนอแนะให้อบู อับดุลลอฮฺช่วยแปลสิ่งที่อะหมัดกำลังพูดอยู่ เพราะไม่มีใครเข้าใจภาษามือนอกจากคนที่เป็นใบ้และคนที่มีความรู้ในภาษามือ อบู อับดุลลอฮฺจึงนำไมโครโฟนเข้ามาใกล้ตัวและกล่าวว่า “อะหมัดกำลังเล่าว่าเขาได้รับทางนำอย่างไร” เขากล่าวว่า “ฉันเกิดมาหูหนวกและเติบโตในเมืองเจดดะฮฺ ครอบครัวของฉันไม่เคยเลี้ยงดูและสนใจฉันเลย ฉันเคยเห็นผู้คนไปมัสยิด แต่ฉันไม่รู้ว่า ทำไม และบ่อยครั้งที่ฉันสังเกตเห็นพ่อของฉันปูผ้าละหมาด รูกูอฺและสูญูด แต่ฉันไม่รู้เลยว่าเขากำลังทำอะไร ทุกครั้งที่ฉันถามคนในครอบครัวของฉันเกี่ยวกับสิ่งนั้น พวกเขาก็จะด่าว่าฉันและไม่เคยตอบคำถามฉันเลย”
จากนั้น อบู อับดุลลอฮฺเริ่มเงียบลงและกล่าวบางอย่างกับอะหมัดด้วยภาษามือ อะหมัดจึงพูดต่อด้วยภาษามือของเขาและทันใดนั้นสีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไป ราวกับว่าเขากำลังเสียใจอย่างรุนแรง อบู อับดุลลอฮฺก้มหน้าลงในขณะเดียวกันอะหมัดก็เริ่มร้องไห้อย่างมากมาย ผู้คนจำนวนมากในนั้นพลอยรู้สึกเศร้าไปด้วยแม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดอะหมัดจึงร้องไห้ จากนั้นอะหมัดจึงพูดต่อจนจบ
อบู อับดุลลอฮฺกล่าวว่า “ขณะนี้ อะหมัดกำลังเล่าถึงช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเขาว่า เขา
อบู อับดุลลอฮฺกล่าวว่า “ขณะนี้ อะหมัดกำลังเล่าถึงช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเขาว่า เขารู้จักอัลลอฮฺและการละหมาดเพราะชายคนหนึ่งที่อยู่บนท้องถนนสอนเขาด้วยความรู้สึกสงสารในสภาพของเขา และเมื่อเขาเริ่มละหมาด เขารู้สึกใกล้ชิดกับอัลลอฮฺมากขึ้นด้วยการคิดว่ารางวัลอันยิ่งใหญ่กำลังรอเขาอยู่เนื่องจากสภาพที่เขาประสบอยู่ นี่คือสาเหตุที่ทำให้เขาได้ลิ้มรสความหอมหวานของความศรัทธา”
อบู อับดุลลอฮฺเล่าเรื่องราวของเขาต่อไปเรื่อยๆในขณะที่ผู้คนนั่งฟังด้วยความสนเท่ห์
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ฉันกำลังคิดง่วนอยู่กับคิดโน่นคิดนี่ ฉันก็จะมองไปยังอะหมัดและฟาอิซและพูดกับตนเองว่า “อะหมัดมองเห็นและรู้ภาษามือ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมอบู อับดุลลอฮฺจึงสามารถสื่อสารกับเขาได้ แต่ฉันฉงนว่าเขาสื่อสารกับฟาอิซได้อย่างไร เพราะเขาทั้งตาบอด หูหนวกและเป็นใบ้”
อะหมัดจบการบรรยายและเช็ดน้ำตาของตนเอง ในขณะเดียวกัน อบู อับดุลลอฮฺได้หันไปหาฟาอิซ
ฉันถามตัวเองว่า “เขากำลังจะทำอะไร?”
อบู อับดุลลอฮฺสัมผัสหัวเข่าฟาอิซด้วยนิ้วมือเพื่อเป็นสัญญานให้เขาเริ่มบรรยาย ฉันสงสัยว่าเขาจะบรรยายอย่างไร? เขาพูดหรือ? แต่เขาจะพูดได้อย่างไรเพราะเขาเป็นใบ้นี่น่า? หรือเขาจะใช้ภาษามือเหรอ? แล้วเขาจะใช้อย่างไรล่ะ เพราะเขาตาบอดและไม่เคยเรียนภาษามือมาก่อนเลย? ในที่สุด ฉันก็ได้คำตอบว่า เขาบรรยายโดยใช้ภาษาสัมผัส
อบู อับดุลลอฮฺวางมือของเขาระหว่างมือทั้งสองข้างของฟาอิซ ฟาอิซจึงสัมผัสมือของเขาในลักษณะเฉพาะเพื่อสื่อให้อบู อับดุลลอฮฺทราบในสิ่งที่เขาต้องการจะกล่าว จากนั้น เขาจะแปลให้พวกเราในสิ่งที่ฟาอิซต้องการจะพูดกับพวกเรา บางครั้งอาจจะต้องใช้เวลาพอสมควรในการทำความเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ
จากนั้น ฟาอิซจะนั่งนิ่งๆ เขาไม่รู้ว่าผู้แปลถ่ายทอดสิ่งที่เขาต้องการสื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือไม่ เพราะเขาทั้งไม่ได้ยินและมองไม่เห็นอะไรเลย เมื่อผุ้แปลพูดจบ เขาจะสัมผัสที่หัวเข่าฟาอิซอีกครั้ง จากนั้นฟาอิซจึงยื่นมืออกมาและจับมือของผู้แปลไว้และสัมผัสมือของผู้แปลด้วยลักษณะเฉพาะตัวเพื่อสื่อในสิ่งที่เขาต้องการ
ผู้คนยังคงนั่งอยู่กับที่ กำลังมองดูฟาอิซและผู้แปลสื่อสารกันด้วยความพิศวง เขากำลังกระตุ้นผู้ฟังให้เตาบะฮฺตัวต่ออัลลอฮฺจากความผิดของพวกเขา ขณะนั้นเขาจับหูทั้งสองข้าง ต่อมา จับลิ้นของเขา และวางมือทั้งสองข้างปิดตาของเขา พวกเราไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อจนกระทั่งอบู อับดุลลอฮฺแปลให้พวกเรา ได้ความว่า เขากำลังแนะนำพวกเราให้ปกป้องหูและตาของพวกเราให้ดีเพราะมิฉะนั้นพวกเราจะตกไปสู่การฝ่าฝืน ในขณะที่ฉันมองไปยังผู้คนที่ฟังอยู่ ฉันสังเกตเห็นบางคนถึงกับถอนหายใจและกล่าว “ซุบฮานัลลอฮฺ” บ้างก็กำลังกระซิบกับคนข้างๆ บ้างก็เฝ้ามองด้วยความสนใจ และบ้างก็กำลังร้องไห้
ส่วนฉัน จิตใจของฉันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวล่องลอยไปไหนต่อไหนแล้ว ฉันเริ่มพิจารณาถึงศักยภาพของฟาอิซด้วยการเปรียบเทียบความแตกต่างของนิอฺมัตที่ผุ้ฟังได้รับจากอัลลอฮฺ และเปรียบเทียบความแตกต่างในสิ่งนั้นกับการรับใช้ศาสนาของฟาอิซกับผู้ฟัง
แน่นอนว่า ความหวงแหนที่ชายตาบอด หูหนวกและเป็นใบ้คนนี้มีต่ออิสลามนั้นคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าความหวงแหนที่อยู่ในหัวใจของผู้ฟังทั้งหมดรวมกันเสียอีก
แม้ว่าชายคนนี้มีข้อจำกัดในด้านศักยภาพ แต่เขากำลังอุทิศตนเองเพื่อรับใช้ศาสนาของพระองค์ เขารู้สึกราวกับว่า เขาคือทหารคนหนึ่งของอิสลาม ต้องรับผิดชอบช่วยเหลือทุกคนที่ทำบาปหรือฝ่าฝืนพระองค์ เขายังคงส่ายหัวอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่าเขาต้องการตักเตือนว่า “คุณจะละทิ้งการละหมาดอีกนานแค่ไหน? คุณจะมองในสิ่งหะรอมไปอีกนานแค่ไหน? คุณจะแสดงพฤติกรรมที่น่าอับอายไปอีกนานแค่ไหน? คุณจะบริโภคสิ่งของหะรอมไปอีกนานแค่ไหน? คุณจะทำชิรกไปอีกนานแค่ไหน? อีกนานแค่ไหน? มันไม่เป็นการเพียงพออีกหรือกับการที่ศัตรูกำลังดำเนินสงครามเพื่อต่อต้านศาสนาของพวกเรา? ทำไมพวกคุณถึงต้องเข้าร่วมสงครามเพื่อต่อต้านศาสนาของพวกเราเองด้วย?
สีหน้าของชายผู้น่าสงสารมักจะเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้ถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ภายในใจของเขาให้แก่ผู้ฟัง จนทำให้ผู้ฟังถึงกลับรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากเช่นกัน ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้หันมองไปรอบๆเพื่อมองดูผู้ฟังในมัสยิด แต่ฉันก็ได้ยินเสียงผู้ฟังกำลังสะอื้นและกล่าวว่า “ซุบฮานัลลอฮฺ”
ในที่สุด ฟาอิซก็จบการบรรยายของเขาและยืนขึ้น ในขณะที่อบู อับดุลลอฮฺช่วยพยุงแขนของเขา ผู้คนเข้ามาหาเขาและทักทายเขา ฉันเห็นเขาให้สลามกับทุกคนและปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน เขาให้สลามทุกคนโดยไม่ได้แบ่งแยกว่าคนจนหรือคนรวย ผู้นำหรือชาวบ้านทั่วไป ฉันคิดในใจว่า จะเป็นอย่างไรถ้าทุกคนเป็นเหมือนฟาอิซ!
อบู อับดุลลอฮฺจูงมือฟาอิซออกไปจากมัสยิด ฉันเดินไปด้วยกันกับพวกเขา ในขณะที่พวกเขากำลังเดินไปยังรถของพวกเขา ฉันเห็นฟาอิซและล่ามของเขา(อบู อับดุลลอฮฺ)หลอกล้อกันและทำให้ฉันคิดว่า โลกนี้ไร้ความหมายได้อย่างไร! ผู้คนมากน้อยเท่าไหร่ที่ประสบกับการทดสอบน้อยกว่าฟาอิซ แต่พวกเขายังคงไม่สามารถพิชิตความเศร้าหมองและความทุกข์ใจของพวกเขาได้!
แล้วคนที่เป็นป่วยเรื้อรังละ เช่น โรคไตล้มเหลว อัมพาต เบาหวานและอื่นๆเขาอยู่อย่างไร? ทำไมพวกเขาจึงไม่มีความสุขกับชีวิตของพวกเขาและเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเป็นจริง?
ช่างงดงามอะไรเยี่ยงนี้ เมื่ออัลลอฮฺทรงทดสอบบ่าวของพระองค์ด้วยการสูญเสียสิ่งหนึ่งสิ่งใดไปและต่อมาพระองค์ทรงมองไปยังหัวใจของพวกเขาแต่กลับพบว่า เขายังคงขอบคุณ ปิติยินดีและถวิลหารางวัลของเขาจากพระองค์
วันเวลาผ่านไป แต่ภาพของฟาอิซยังคงฝังอยู่ในความทรงจำของฉัน ถ้าฟาอิซสามารถประสบความสำเร็จอย่างมากมายในชีวิตและพิชิตหัวใจของผู้คนได้ทั้งๆที่เขาตาบอด หูหนวกและเป็นใบ้ แล้วนับประสาอะไรกับคนที่ได้รับนิอฺมัตให้มีลิ้น สายตาและการฟังที่สมบูรณ์เล่า?
จงใช้ลิ้นของคุณพิชิตหัวใจของผู้คน
สัจธรรม
เนื้อของมนุษย์ไม่เหมาะสำหรับบริโภคและหนังของเขาไม่เหมาะสำหรับใช้เป็นเครื่องนุ่งห่ม ไม่มีสิ่งใดที่ใช้เป็นประโยชน์ได้ในตัวเขา นอกจากความหอมหวานของลิ้นของเขา
อบู อับดุลลอฮฺเล่าเรื่องราวของเขาต่อไปเรื่อยๆในขณะที่ผู้คนนั่งฟังด้วยความสนเท่ห์
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ฉันกำลังคิดง่วนอยู่กับคิดโน่นคิดนี่ ฉันก็จะมองไปยังอะหมัดและฟาอิซและพูดกับตนเองว่า “อะหมัดมองเห็นและรู้ภาษามือ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมอบู อับดุลลอฮฺจึงสามารถสื่อสารกับเขาได้ แต่ฉันฉงนว่าเขาสื่อสารกับฟาอิซได้อย่างไร เพราะเขาทั้งตาบอด หูหนวกและเป็นใบ้”
อะหมัดจบการบรรยายและเช็ดน้ำตาของตนเอง ในขณะเดียวกัน อบู อับดุลลอฮฺได้หันไปหาฟาอิซ
ฉันถามตัวเองว่า “เขากำลังจะทำอะไร?”
อบู อับดุลลอฮฺสัมผัสหัวเข่าฟาอิซด้วยนิ้วมือเพื่อเป็นสัญญานให้เขาเริ่มบรรยาย ฉันสงสัยว่าเขาจะบรรยายอย่างไร? เขาพูดหรือ? แต่เขาจะพูดได้อย่างไรเพราะเขาเป็นใบ้นี่น่า? หรือเขาจะใช้ภาษามือเหรอ? แล้วเขาจะใช้อย่างไรล่ะ เพราะเขาตาบอดและไม่เคยเรียนภาษามือมาก่อนเลย? ในที่สุด ฉันก็ได้คำตอบว่า เขาบรรยายโดยใช้ภาษาสัมผัส
อบู อับดุลลอฮฺวางมือของเขาระหว่างมือทั้งสองข้างของฟาอิซ ฟาอิซจึงสัมผัสมือของเขาในลักษณะเฉพาะเพื่อสื่อให้อบู อับดุลลอฮฺทราบในสิ่งที่เขาต้องการจะกล่าว จากนั้น เขาจะแปลให้พวกเราในสิ่งที่ฟาอิซต้องการจะพูดกับพวกเรา บางครั้งอาจจะต้องใช้เวลาพอสมควรในการทำความเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ
จากนั้น ฟาอิซจะนั่งนิ่งๆ เขาไม่รู้ว่าผู้แปลถ่ายทอดสิ่งที่เขาต้องการสื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือไม่ เพราะเขาทั้งไม่ได้ยินและมองไม่เห็นอะไรเลย เมื่อผุ้แปลพูดจบ เขาจะสัมผัสที่หัวเข่าฟาอิซอีกครั้ง จากนั้นฟาอิซจึงยื่นมืออกมาและจับมือของผู้แปลไว้และสัมผัสมือของผู้แปลด้วยลักษณะเฉพาะตัวเพื่อสื่อในสิ่งที่เขาต้องการ
ผู้คนยังคงนั่งอยู่กับที่ กำลังมองดูฟาอิซและผู้แปลสื่อสารกันด้วยความพิศวง เขากำลังกระตุ้นผู้ฟังให้เตาบะฮฺตัวต่ออัลลอฮฺจากความผิดของพวกเขา ขณะนั้นเขาจับหูทั้งสองข้าง ต่อมา จับลิ้นของเขา และวางมือทั้งสองข้างปิดตาของเขา พวกเราไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อจนกระทั่งอบู อับดุลลอฮฺแปลให้พวกเรา ได้ความว่า เขากำลังแนะนำพวกเราให้ปกป้องหูและตาของพวกเราให้ดีเพราะมิฉะนั้นพวกเราจะตกไปสู่การฝ่าฝืน ในขณะที่ฉันมองไปยังผู้คนที่ฟังอยู่ ฉันสังเกตเห็นบางคนถึงกับถอนหายใจและกล่าว “ซุบฮานัลลอฮฺ” บ้างก็กำลังกระซิบกับคนข้างๆ บ้างก็เฝ้ามองด้วยความสนใจ และบ้างก็กำลังร้องไห้
ส่วนฉัน จิตใจของฉันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวล่องลอยไปไหนต่อไหนแล้ว ฉันเริ่มพิจารณาถึงศักยภาพของฟาอิซด้วยการเปรียบเทียบความแตกต่างของนิอฺมัตที่ผุ้ฟังได้รับจากอัลลอฮฺ และเปรียบเทียบความแตกต่างในสิ่งนั้นกับการรับใช้ศาสนาของฟาอิซกับผู้ฟัง
แน่นอนว่า ความหวงแหนที่ชายตาบอด หูหนวกและเป็นใบ้คนนี้มีต่ออิสลามนั้นคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าความหวงแหนที่อยู่ในหัวใจของผู้ฟังทั้งหมดรวมกันเสียอีก
แม้ว่าชายคนนี้มีข้อจำกัดในด้านศักยภาพ แต่เขากำลังอุทิศตนเองเพื่อรับใช้ศาสนาของพระองค์ เขารู้สึกราวกับว่า เขาคือทหารคนหนึ่งของอิสลาม ต้องรับผิดชอบช่วยเหลือทุกคนที่ทำบาปหรือฝ่าฝืนพระองค์ เขายังคงส่ายหัวอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่าเขาต้องการตักเตือนว่า “คุณจะละทิ้งการละหมาดอีกนานแค่ไหน? คุณจะมองในสิ่งหะรอมไปอีกนานแค่ไหน? คุณจะแสดงพฤติกรรมที่น่าอับอายไปอีกนานแค่ไหน? คุณจะบริโภคสิ่งของหะรอมไปอีกนานแค่ไหน? คุณจะทำชิรกไปอีกนานแค่ไหน? อีกนานแค่ไหน? มันไม่เป็นการเพียงพออีกหรือกับการที่ศัตรูกำลังดำเนินสงครามเพื่อต่อต้านศาสนาของพวกเรา? ทำไมพวกคุณถึงต้องเข้าร่วมสงครามเพื่อต่อต้านศาสนาของพวกเราเองด้วย?
สีหน้าของชายผู้น่าสงสารมักจะเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้ถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ภายในใจของเขาให้แก่ผู้ฟัง จนทำให้ผู้ฟังถึงกลับรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากเช่นกัน ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้หันมองไปรอบๆเพื่อมองดูผู้ฟังในมัสยิด แต่ฉันก็ได้ยินเสียงผู้ฟังกำลังสะอื้นและกล่าวว่า “ซุบฮานัลลอฮฺ”
ในที่สุด ฟาอิซก็จบการบรรยายของเขาและยืนขึ้น ในขณะที่อบู อับดุลลอฮฺช่วยพยุงแขนของเขา ผู้คนเข้ามาหาเขาและทักทายเขา ฉันเห็นเขาให้สลามกับทุกคนและปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน เขาให้สลามทุกคนโดยไม่ได้แบ่งแยกว่าคนจนหรือคนรวย ผู้นำหรือชาวบ้านทั่วไป ฉันคิดในใจว่า จะเป็นอย่างไรถ้าทุกคนเป็นเหมือนฟาอิซ!
อบู อับดุลลอฮฺจูงมือฟาอิซออกไปจากมัสยิด ฉันเดินไปด้วยกันกับพวกเขา ในขณะที่พวกเขากำลังเดินไปยังรถของพวกเขา ฉันเห็นฟาอิซและล่ามของเขา(อบู อับดุลลอฮฺ)หลอกล้อกันและทำให้ฉันคิดว่า โลกนี้ไร้ความหมายได้อย่างไร! ผู้คนมากน้อยเท่าไหร่ที่ประสบกับการทดสอบน้อยกว่าฟาอิซ แต่พวกเขายังคงไม่สามารถพิชิตความเศร้าหมองและความทุกข์ใจของพวกเขาได้!
แล้วคนที่เป็นป่วยเรื้อรังละ เช่น โรคไตล้มเหลว อัมพาต เบาหวานและอื่นๆเขาอยู่อย่างไร? ทำไมพวกเขาจึงไม่มีความสุขกับชีวิตของพวกเขาและเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเป็นจริง?
ช่างงดงามอะไรเยี่ยงนี้ เมื่ออัลลอฮฺทรงทดสอบบ่าวของพระองค์ด้วยการสูญเสียสิ่งหนึ่งสิ่งใดไปและต่อมาพระองค์ทรงมองไปยังหัวใจของพวกเขาแต่กลับพบว่า เขายังคงขอบคุณ ปิติยินดีและถวิลหารางวัลของเขาจากพระองค์
วันเวลาผ่านไป แต่ภาพของฟาอิซยังคงฝังอยู่ในความทรงจำของฉัน ถ้าฟาอิซสามารถประสบความสำเร็จอย่างมากมายในชีวิตและพิชิตหัวใจของผู้คนได้ทั้งๆที่เขาตาบอด หูหนวกและเป็นใบ้ แล้วนับประสาอะไรกับคนที่ได้รับนิอฺมัตให้มีลิ้น สายตาและการฟังที่สมบูรณ์เล่า?
จงใช้ลิ้นของคุณพิชิตหัวใจของผู้คน
สัจธรรม
เนื้อของมนุษย์ไม่เหมาะสำหรับบริโภคและหนังของเขาไม่เหมาะสำหรับใช้เป็นเครื่องนุ่งห่ม ไม่มีสิ่งใดที่ใช้เป็นประโยชน์ได้ในตัวเขา นอกจากความหอมหวานของลิ้นของเขา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น