แม่ ที่คุณรู้จัก

                                                แม่

เมื่อคุณเกิดมาในโลกนี้ แม่อุ้มคุณไว้ในอ้อมอก คุณขอบคุณแม่ด้วยการเปล่งเสียงร้องไห้

เมื่อคุณอายุ 1 ขวบ แม่ป้อนข้าวและอาบน้ำให้คุณ คุณขอบคุณแม่โดยการร้องไห้งอแง

เมื่อคุณอายุ 2 ขวบ แม่สอนให้คุณหัดเดิน คุณขอบคุณแม่ด้วยการวิ่งหนีทุกครั้งที่แม่เรียกหา

เมื่อคุณอายุ 3 ขวบ แม่ทำอาหารทุกอย่างให้คุณด้วยความรัก คุณขอบคุณแม่ด้วยการโยนจานลงบนพื้น

เมื่อคุณอายุ 4 ขวบ แม่ให้ดินสอสีแก่คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการระบายสีเลอะเต็มบ้าน

เมื่อคุณอายุ 5 ขวบ แม่แต่งชุดสวยๆ(หรือหล่อๆ)ให้คุณไปเที่ยว คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำชุดเลอะโคลน

เมื่อคุณอายุ 6 ขวบ แม่ไปส่งคุณที่รร. คุณขอบคุณแม่ด้วยการร้องไห้ตะโกนว่า 'ไม่ไป... ไม่ไป... ไม่ไป...''

เมื่อคุณอายุ 7 ขวบ แม่ซื้อไอศกรีมให้คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำมันหกเลอะเทอะไปทั่ว

เมื่อคุณอายุ 8 ขวบ แม่ซื้อลูกบอลให้คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำกระจกเพื่อนบ้านแตก

เมื่อคุณอายุ 9 ขวบ แม่สอนให้คุณเล่นเปียโน คุณขอบคุณแม่ด้วยการไม่เคยแม้แต่จะซ้อม

เมื่อคุณอายุ 10 ขวบ แม่พาคุณไปเรียนพิเศษและพาไปงานวันเกิดเพื่อน คุณขอบคุณแม่ด้วยการกระโดดลงจากรถโดยไม่คิดที่จะหันกลับมามอง

เมื่อคุณอายุ 11 ขวบ แม่พาคุณกับเพื่อนไปดูหนัง คุณขอบคุณแม่ด้วยการขอที่นั่งคนละแถว(หรือขอให้แม่ไม่ต้องดู)

เมื่อคุณอายุ 12 ขวบ แม่เตือนคุณว่าอย่าดูทีวี คุณขอบคุณแม่ด้วยการรอให้แม่ไปข้างนอกแล้วดูต่อ

เมื่อคุณอายุ 13 ปี แม่บอกให้คุณตัดผม คุณขอบคุณแม่ด้วยการด่าแม่ว่า "แม่นี่...ไม่มีรสนิยมเลย ไม่ต้องกะหนู(ผม)หรอก"

เมื่อคุณอายุ 14 ปี แม่จ่ายเงินซัมเมอร์แคมป์ ที่แพงแสนแพงเพื่อให้คุณได้เรียนสิ่งที่ดีๆ คุณขอบคุณแม่ด้วยการไม่เขียนจดหมายหาแม่ซักกะฉบับ

เมื่อคุณอายุ 15 ปี แม่กลับบ้านหลักงานเลิกอยากกอดคุณสักกอด คุณขอบคุณแม่ด้วยการขังตัวเองอยู่ในห้อง

เมื่อคุณอายุ 16 ปี แม่สอนคุณขับรถ คุณขอบคุณแม่ด้วยการขับรถหนีแม่ไปเที่ยว
เมื่อคุณอายุ 17 ปี แม่จ่ายค่าเรียนกวดวิชา คุณขอบคุณแม่ด้วยการให้แม่ส่งข้างนอกเพื่อจะได้ไม่อายเพื่อน

เมื่อคุณอายุ 18 ปี แม่ร้องไห้ในวันที่คุณจบชั้นมัธยม คุณขอบคุณแม่ด้วยการฉลองยันเช้า

เมื่อคุณอายุ 19 ปี แม่รอโทรศัพท์สายสำคัญ คุณขอบคุณแม่ด้วยการใช้สายตลอดคืนนั้น

เมื่อคุณอายุ 20 ปี แม่ถามว่าคุณมีแฟนรึยัง คุณขอบคุณแม่ด้วยการตอบว่า 'แม่อย่ามายุ่งกะหนู(ผม)เลย'

เมื่อคุณอายุ 21 ปี แม่แนะนำอาชีพของแม่ให้คุณทำในอนาคตของคุ ณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการพูดว่า 'หนู(ผม)ไม่อยากเป็นอย่างแม่'

เมื่อคุณอายุ 22 ปี แม่อยากกอดคุณในวันรับปริญญา คุณขอบคุณแม่ด้วยการกอดกับเพศตรงข้ามกับคุณ

เมื่อคุณอายุ 23 ปี แม่ซื้ออพาร์ตเม้นท์และเฟอร์นิเจอร์ให้แก่คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการว่ากับเพื่อนๆลับหลังว่า 'มันช่างเชยและน่าเกลียดเสียนี่กระไร'

เมื่อคุณอายุ 24 ปี แม่บอกให้คุณพาแฟนของคุณมาหาแม่ เมื่อคุณพามา แม่ถามพวกคุณว่าอนาคตวางแผนไว้ว่าอย่างไร คุณขอบคุณแม่ด้วยการจ้องเขม็งและพูดว่า 'แม่จะมายุ่งอะไรกะหนูอีกเนี่ย'

เมื่อคุณอายุ 25 ปี (สำหรับผู้ชาย)แม่ช่วยออกค่าสินสอดให้กับคุณ และบอกกับคุณว่าแม่รักคุณมากขนาดไหน คุณขอบคุณแม่ด้วยการพูดว่า'อายคนอื่นเขาน่า แม่'
(สำหรับผู้หญิง)แม่ช่วยออกค่าใช้จ่ายในงานแต่งงานให้คุณ และบอกว่าแม่รักคุณมากขนาดไหน คุณขอบคุณแม่ด้วยการพูดว่า'หนูอยากไปอยู่ต่างประเทศเพื่อจะได้สวีทกับแฟนโดนไม่มีแม่'

เมื่อคุณอายุ 30 ปี แม่โทรมาหาและแนะนำวิธีเลี้ยงเด็ก คุณขอบคุณแม่โดยการบอกว่า 'สมัยนี้มันเปลี่ยนไปแล้วล่ะค่ะแม่'

เมื่อคุณอายุ 40 ปี แม่โทรมาชวนคุณไปงานวันเกิดญาติ คุณขอบคุณแม่และญาติว่า 'ตอนนี้ไม่ว่างเลย'

เมื่อคุณอายุ 50 ปี แม่ชราและไม่สบาย อยากให้คุณดูแล คุณขอบคุณแม่ด้วยการบอกว่า 'มันเป็นภาระนะแม่ หนูมีงานอีกเยอะแยะ'
และแล้ววันหนึ่ง แม่จากคุณไปอย่างสงบ และทุกอย่างที่คุณไม่เคยทำมาก่อน จะเหมือนฟ้าผ่าในใจคุณ
โปรดใช้เวลาสักนิด แสดงออกถึงความลึกซึ้งแด่'แม่'
ไม่มีอะไรมาแทนแม่ได้ แม้ว่าบางคราวแม่จะไม่ใช่คนที่เข้าใจคุณมากที่สุด หรือเห็นด้วยกับคุณ แต่ก็คือ'แม่ 'ของคุณ และเชื่อได้ว่าจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ รับฟังคุณ ความกังวลของคุณ
ลองถามตัวเองดู คุณมีเวลาที่จะฟังความเศร้า ความกังวลใจไม่ว่าจากการงาน จากงานบ้าน หรือจากงานในครัวของแม่ไหม คุณเคยนึกถึงความทุกข์ของแม่ที่ต้องทำทุกอย่างเพื่อคุณและทุกคนไหม
รักแม่ให้มาก แม้ว่าจะคิดเห็นแตกต่างการ เพราะเมื่อแม่จากไป จะเหลือเพียงความเสียใจและความทรงจำเท่านั้น

อย่าเพิกเฉยกับคนที่ใกล้หัวใจคุณที่สุด รัก'แม่'ให้มากกว่ารักตัวเอง แสดงให้แม่รู้ว่าคุณก็'รัก'ก่อนที่จะทำได้เพียงบอกรักกับ'รูป'ของแม่เท่านั้น 

นายหมื่นตา

เรื่องก็มีอยู่ว่า หมื่นตาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ

จากนั้นไปต่อปริญญาโท และเอกที่ต่างประเทศ เขาเรียนเก่งมากในระดับเหรียญทองเกียรตินิยมตั้งแต่เล็กจนโตเลยที่เดียว

ตอนที่ 2

        หมื่นตาเป็นคนสมองดี ชีวิตเหมือนเส้นกราฟที่พุ่งขึ้น

นั่นจึงทำให้เขามั่นใจในตัวเอง และคิดว่าเขารู้ทุกสิ่ง

เขาอ่านตำรามากมายหลายหมื่นเล่ม เป็นวิถีของคนผู้เป็นเลิส

ตอนที่ 3

        วินาทีนั้น หมื่นตาคิดว่า เขารู้ทุกอย่างเป็นอย่างดี

คนอื่นล้วนด้อยกว่าเขา ทั้งระดับการศึกษา การค้นคว้าหาข้อมูล

การตัดสินใจ และความเป็นเลิศทางวิชาการ

แล้ววันหนึ่ง พ่อของหมื่นตา ก็บอกให้เขาเดินทางไปหาคุณตาของเขาที่บ้านนอก

หมื่นตาไม่อยากไป เพราะคิดว่า คุณตาก็เป็นเพียงแค่คนแก่คนหนึ่ง ซึ่งไม่มีพลังชีวิต

หลงเหลืออีกแล้ว ได้แต่ใช้ชีวิตไปเพียงวันๆ เท่านั้น

ตอนที่ 4

          และแล้วเขาก็เดินทางไป ตาของหมื่นตา เป็นชายชรา 

ผู้อาศัยอยู่ในชนบทอันเงียบสงัด ชื่อของเขาคือ ไร้ตา 

พอมาถึงจึงเคาะประตูเรียก

หมื่นตา : ก๊อก ก๊อก ก๊อก พ่อให้มาหาคุณตาครับ

ตา : หวัดดีหลานชาย ไม่เจอกันนานเลยนะ

ตอนที่ 5

          ทั้งสองคนนั่งคุยกันอย่างยาวนาน หมื่นตาไม่คิดว่าชายแก่คนนี้

จะรู้เรื่องราวต่างๆ มากมาย

    หมื่นตา : ในเมื่อตารู้อะไรมากมาย กลับมาซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาแบบนี้ทำไมละครับ

    ตา       : ความรู้ในโลกนี้ มีไม่จำกัด เรามิอาจที่จะเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้ภายในช่วงอายุสั้นๆ ของเราสิ่งที่เราต้องรู้จักให้มากที่สุดก็คือ "ตัวตนของเรา" ต่างหาก

ตอนที่ 6

         ตา : การอ่านหนังสื่อมากกว่าคนอื่น ไม่ได้หมายความว่า

เราฉลาดกว่าคนอื่น ปริญญาเป็นเพียงสิ่งสมมติ เพื่อใช้วัดค่ามาตรฐานตามกฎเกณฑ์ของสังคมแต่นั่นย่อมไม่ได้วัดว่าใครจะเข้าใจชีวิตมากกว่ากัน

         วิชา กับ ปัญญา นั้นแตกต่างกัน

         อ่านเยอะ รู้เยอะ เห็นเยอะ

         ยังไม่อาจเรียกได้ว่า ผู้รู้ที่แท้จริง

ตอนที่ 7

         คนมีปัญญาสำหรับตา คือคนที่นอบน้อมถ่อมตน

รู้ว่าตนยังต้องเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ อีกมากมาย

        ไม่มีใครรู้ทุกเรื่อง หรือฉลาดไปซะทุกสิ่ง

เราอาจฉลาดเรื่องหุ้น แต่ปลูกข้าวกินเองไม่เป็น

เราอาจเป็นครูที่เก่งกาจ แต่เราอาจสร้างบ้านไม่เป็น

        ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนเกื้อกูลกัน คนฉลาด และมีปัญญาจะอ่อนน้อม

ถ่อมตนและพร้อมน้อมรับกับคำสอนของทุกคน 

โดยไม่แบ่งว่าเขา รวย จน เด็กกว่า แก่กว่า

หรือไปวัดว่าเขาจบการศึกษาระดับไหน

ตอนที่ 8

ตาของหมื่นตาได้พูดให้กับหมื่นตาฟังว่า

        เปลือกภายนอก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องฐานะ ระดับการศึกษา ชาติตระกูล

เส้นสาย อำนาจ วาสนา ฯลฯ ล้วนแล้วแต่เป็นเพียงภาพลวงตา 

ที่ไม่อาจทำให้เรารู้แจ้งแทงทะลุไปถึงหลักแห่งสัจธรรมของชีวิตได้

        ทำไมยิ่งเรียนสูง เรากลับพบว่าคนเหล่านั้น ก็ยังมีปัญหาการจัดการความทุกข์ของตัวเองไม่ได้

        ทำไมยิ่งฉลาด ยิ่งพบปัญหาต่างๆ รุมเร้า แม้แต่จะยิ้มให้คนแปลกหน้าก็ยังหวาดระแวง

ทำอะไรก็คิดแต่จะเอาเปรียบคนอื่น ไม่รู้จักการให้ คิดทุกอย่างเป็นเพียงแต่เรื่องของผลประโยชน์

        คนเราตัดสินกันที่ "ความคิด" และ "ตัวตน" ของบุคคลคนนั้นๆ เราดูสิ่งที่เขามี "อยู่ภายใน"ไม่ได้วัดคุณค่าของคนจากสิ่งที่เขามีอยู่ "ภายนอก"

ตอนที่ 9
      ทุกถ้ยคำของคุณตา ได้เสียดแทงเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของหมื่นตา
หมื่นตา : คุณตาครับ ที่ผ่านมา ผมได้โอหังกับความรู้ที่ผมมี
ที่แท้จริง ผมเป็นเพียงไอ้งั้งคนคนหนึ่งเท่านั้นเอง 

ผมทำตัวเหมือน "ชาล้นถ้วย"ที่ใครๆ ก็ไม่อยากสอน 

ไม่อยากแนะนำ ผมนี่มันโง่เง้ามาก ที่คิดว่า คนจนโง่
และคิดว่าคนที่เรียนสูงๆ ถึงจะฉลาด วันนี้ ผมรู้แล้วครับว่า 

คนฉลาดที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร

ตอนที่ 10
        คุณตา : "ผู้รู้ที่แท้" คือ ผู้ที่รู้จักตัวเอง เราไม่ต้องไปวิจารณ์ใครหรอก
ว่าเขาดีเลวแค่ไหน ย้อนมองส่องตน ดูแล "จิตใจ และความคิด" 

 ของตัวเราให้ดีที่สุดเท่านั้นพอ

ครับ  เห็นด้วย
คนมีปัญญาสำหรับตา คือคนที่นอบน้อมถ่อมตน
รู้ว่าตนยังต้องเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ อีกมากมาย
        ไม่มีใครรู้ทุกเรื่อง หรือฉลาดไปซะทุกสิ่ง
เราอาจฉลาดเรื่องหุ้น แต่ปลูกข้าวกินเองไม่เป็น
เราอาจเป็นครูที่เก่งกาจ แต่เราอาจสร้างบ้านไม่เป็น
        ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนเกื้อกูลกัน คนฉลาด และมีปัญญา

จะอ่อนน้อมถ่อมตนและพร้อมน้อมรับกับคำสอนของทุกคน 

โดยไม่แบ่งว่าเขา รวย จน เด็กกว่า แก่กว่า
หรือไปวัดว่าเขาจบการศึกษาระดับไหน

ผมเกือบขายอิสลามด้วยเงินเล็กน้อย

..หลายปีมาแล้ว 
...มีอีหม่ามคนหนึ่งย้ายไปที่ลอนดอน 
...เขามักจะขึ้นรถประจำทางจากบ้านพักของเขาเพื่อไปยังย่านธุรกิจ 
...ไม่กี่สัปดาห์จากที่เขามาย้ายมา 
...เขามีโอกาสได้ใช้รถประจำทางอีก 
...เมื่อเขานั่งลง
...เขาก็พบว่าพนักงานขับรถทอนเงินให้แก่เขาเกินมา 20 เพนซ์ 
...ขณะที่เขากำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี 
...เก็บไว้เองดีกว่า 
...แต่มันเป็นสิ่งผิดที่จะเก็บไว้ 
...แล้วแขาก็คิดว่า 
...โอ้ ลืมซะเถอะ มันแค่ 20 เพนซ์ 
...ใครจะมาใส่ใจกับเงินจำนวนเล็กน้อยแค่นี้ 
...ไม่ว่าเส้นทางเดินรถไหน
...บริษัทรถประจำทางได้ค่าโดยสารมากเกินพอแล้ว 
...พวกเขาคงไม่เสียดายมันหรอก 
...ถือว่ามันเป็นของขวัญจากพระเจ้า(อัลลอฮ)ผู้ทรงยิ่งใหญ่และก็เก็บมันไว้เฉย ๆ แล้วกัน 
...เมื่อรถแล่นมาถึงที่หมาย 
...อีหม่ามหยุดอยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง 
...จากนั้นเขายื่นเงิน 20 เพนซ์ ส่งคืนให้กับพนักงานขับรถ 
...และพูดว่า 'คุณทอนเงินผมเกิน' 
...พนักงานขับรถตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มว่า
...'คุณไม่ใช่อีหม่ามคนใหม่แถวนี้หรือ 
...หมู่นี้ผมคิดที่จะไปที่มัสยิดของคุณ 
...ผมแค่ต้องการจะดูว่าคุณจะทำอย่างไรถ้าผมทอนเงินเกิน
...' เมื่ออีหม่ามลงจากรถ เขาคุกเข่าลงด้วยความอ่อนแรง 
...เขาต้องเกาะเสาไฟและยึดไว้เพื่อช่วยพยุงตัว เงยหน้ามองท้องฟ้า และร้องไห้ 
...'โอ้พระเจ้า ฉันเกือบจะขายอิสลาม ด้วยเงิน 20 เพนซ์!' 
...จำไว้ว่า 
...เราอาจจะไม่เห็นผลกระทบของการกระทำของเราที่มีต่อผู้อื่น 
...จงระมัดระวังและซื่อสัตย์ในทุก ๆ วัน 
...เพราะคุณไม่สามารถจะรู้ได้เลยว่าใครกำลังมองดูการกระทำของคุณอยู่
...และกำลังตัดสินคุณ 
...และแท้จริงแล้วการตัดสินจากมนุษย์ด้วยกันไม่หนักเท่าการตัดสินของพระเจ้าหรอกนะ 

ALLAH bless with U...