มุมดีๆ ของความรัก

สำหรับใครที่ยัง........"โสด"
ความรักนั้นมันก็เหมือนกับ"ผีเสื้อ"
ยิ่งคุณวิ่งเข้าหามันเท่าไหร่
มันก็จะห่างคุณออกไปเท่านั้น
แต่ถ้าคุณปล่อยมันไปมันจะเข้ามาหาคุณเองแหล่ะ
ถ้าคุณไม่คาดหวังกับมันมาก
ความรักสามารถทำให้คุณมีความสุข
แต่มันก็สามารถทำให้คุณเจ็บปวดได้บ่อยๆ เหมือนกัน
แต่ความรักเป็นสิ่งที่พิเศษ
ถ้าคุณได้ให้มันกับใครสักคนที่เค้าดีที่สุดสำหรับคุณ
ดังนั้นค่อยๆ
หาไปล่ะกันนะคะ
และเลือกคนที่ดีที่สุด
สำหรับคุณ......

--------------------------------------------------------------------------------
สำหรับใครที่....."ไม่โสด"

เค้าบอกว่า...
ความรักไม่ได้มาจากคนที่สมบูรณ์ไปหมดทุกอย่าง
แต่มันจะมาจากคนที่สามารถช่วยคุณให้เป็น
คนที่ดีที่สุดเท่าที่คุณจะเป็นได้.....
--------------------------------------------------------------------------------
สำหรับใครที่เป็น......."เสือผู้หญิงหรือคนเจ้าชู้"

อย่าพูดคำว่า"รัก"เลยถ้าคุณไม่ได้หมายความถึงคำๆนั้นจริง
อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตเค้าเลย
ถ้าคุณจะทำให้เค้าเสียใจ
อย่าไปมองลึกถึงดวงตา
ถ้าทุกคำพูดของคุณโกหกทั้งเพ
มันไม่ยุติธรรมถ้าผู้ชายทำให้ผู้หญิงเข้าหลงรัก
แล้วไม่ใส่ใจใยดี
ถ้าผู้หญิงต้องอกหักและในทางกลับกันของ
ผู้หญิงก็เหมือนกัน......
--------------------------------------------------------------------------------
สำหรับใครที่......."แต่งงานแล้ว"

ความรักไม่ใช่..."มันเป็นความผิดของคุณ"
แต่จะเป็นคำว่า
"ฉันขอโทษ"
มากกว่าที่จะบอกว่า
"ไปอยู่ไหนมา"
แต่จะเป็นคำว่า
"ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ"
มากกกว่าที่จะบอกว่า
"คุณทำได้อย่างไร"
ไม่ใช่คำที่พูดว่า...
"ฉันอยากให้คุณอยู่ตรงนี้"
แต่จะเป็นคำว่า...."
ขอบคุณนะที่เธออยู่ตรงนี้กับฉัน"
--------------------------------------------------------------------------------
สำหรับใครที่......"หมั้นหมายกันอยู่"

สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ได้อยู่ที่ว่า
การอยู่ด้วยกันเป็นปีๆ
แล้วไม่ได้ทะเลาะกัน
แต่จะอยู่ที่ว่า
ความดีที่คุณทั้งสอง
มีต่อกันมากกว่า......(อืม...จริงแฮะ)
-------------------------------------------------------------------------------
สำหรับใครที่......"อกหัก"

(อันนี้เค้าเขียนดี..เค้าบอกว่า...)
การอกหักมันยาวนานพอๆ
กับที่คุณต้องการให้มันอยู่กับคุณหรือ
อยากจะตัดใจให้ออกไปจากใจของคุณ
สิ่งที่สำคัญก็คือว่า
มันไม่ใช่จะต้องอยู่กับการอกหัก
แต่มันอยู่ที่ว่า....เราเรียนรู้จากมันได้แค่ไหน
ต่างหาก......
--------------------------------------------------------------------------------
สำหรับใครๆที่...."ยังไม่เคยรัก"

จะรักได้อย่างไร:....
อย่ารักแบบหัวปักหัวป่ำ
เป็นตัวของตัวเองบ้าง
แต่อยากให้เห็นแก่ตัวเองทั้งหมด
รู้จักแบ่งปันและอย่าเอาเปรียบ
พยายามเข้าใจกันและกันมากกว่าที่จะบอกว่า
ตัวเองต้องการอะไร
ถึงจะเจ็บก็เจ็บ
แต่อย่าเอาความเจ็บนั้น
ติดตัวเสมอไป
--------------------------------------------------------------------------------
สำหรับใครที่......"มีคนหลงรักอยู่"

เค้าบอกว่า...มันเจ็บปวดที่เห็นคนที่เรารัก
ไปมีความรักกับคนอื่น
แต่มันจะเจ็บปวดยิ่งกว่าถ้าคนที่เรารัก
ไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับคุณ
--------------------------------------------------------------------------------
สำหรับใครที่......"กลัวต่อการสารภาพ(รัก)"

ความรักมันเจ็บปวด
ถ้าคุณต้องไปบอกเลิกกับใครสักคน
แต่มันจะเจ็บยิ่งกว่าถ้ามีคนมาบอกเลิกกับคุณ
แต่มันจะเจ็บสุดๆ
ถ้าคนที่คุณรัก
เค้าไม่รู้เลยว่า
คุณรักเค้าแค่ไหน?????
--------------------------------------------------------------------------------
สำหรับใครๆที่ยัง......."คบๆกันอยู่"

เค้าบอกว่า..สิ่งที่เสียใจในชีวิตก็คือ
การที่เราพบใครสักคนที่เรารัก
และคบกันไปจนถึงวันสิ้นสุด
ความสัมพันธ์ของคุณทั้งสอง.....
คุณเสียเวลาไปเป็นปีๆ
ให้กับคนที่คนที่เค้ายังไม่ใช่คนๆนั้นสำหรับคุณ
แต่ถ้าเค้าคนนั้นของคุณ
ไม่ใช่คนที่ใช่เลยแล้วล่ะก็
คุณจะมาเสียเวลาเป็นปีๆให้เค้าทำไม...
สู้เลิกกันเสียแต่ตอนนี้ดีกว่า.....
--------------------------------------------------------------------------------
สำหรับเพื่อนๆทุกๆคน......

เค้าบอกว่า....
ฉันปรารถนาให้ทุกๆคนที่มีความรัก
จงซื่อสัตย์เข้มแข็ง
อย่าอ่อนไหวอย่าโลเล
อย่าเห็นแก่ตัว
ให้ความรักของคุณเจริญเติบโตมากขึ้นๆ
ให้ความฝันความหวังและ
ให้รางวัลชีวิตแด่กันและกัน
เท่านี้รักของคุณก็ยิ่งใหญ่
 

แม่ ที่คุณรู้จัก

                                                แม่

เมื่อคุณเกิดมาในโลกนี้ แม่อุ้มคุณไว้ในอ้อมอก คุณขอบคุณแม่ด้วยการเปล่งเสียงร้องไห้

เมื่อคุณอายุ 1 ขวบ แม่ป้อนข้าวและอาบน้ำให้คุณ คุณขอบคุณแม่โดยการร้องไห้งอแง

เมื่อคุณอายุ 2 ขวบ แม่สอนให้คุณหัดเดิน คุณขอบคุณแม่ด้วยการวิ่งหนีทุกครั้งที่แม่เรียกหา

เมื่อคุณอายุ 3 ขวบ แม่ทำอาหารทุกอย่างให้คุณด้วยความรัก คุณขอบคุณแม่ด้วยการโยนจานลงบนพื้น

เมื่อคุณอายุ 4 ขวบ แม่ให้ดินสอสีแก่คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการระบายสีเลอะเต็มบ้าน

เมื่อคุณอายุ 5 ขวบ แม่แต่งชุดสวยๆ(หรือหล่อๆ)ให้คุณไปเที่ยว คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำชุดเลอะโคลน

เมื่อคุณอายุ 6 ขวบ แม่ไปส่งคุณที่รร. คุณขอบคุณแม่ด้วยการร้องไห้ตะโกนว่า 'ไม่ไป... ไม่ไป... ไม่ไป...''

เมื่อคุณอายุ 7 ขวบ แม่ซื้อไอศกรีมให้คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำมันหกเลอะเทอะไปทั่ว

เมื่อคุณอายุ 8 ขวบ แม่ซื้อลูกบอลให้คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำกระจกเพื่อนบ้านแตก

เมื่อคุณอายุ 9 ขวบ แม่สอนให้คุณเล่นเปียโน คุณขอบคุณแม่ด้วยการไม่เคยแม้แต่จะซ้อม

เมื่อคุณอายุ 10 ขวบ แม่พาคุณไปเรียนพิเศษและพาไปงานวันเกิดเพื่อน คุณขอบคุณแม่ด้วยการกระโดดลงจากรถโดยไม่คิดที่จะหันกลับมามอง

เมื่อคุณอายุ 11 ขวบ แม่พาคุณกับเพื่อนไปดูหนัง คุณขอบคุณแม่ด้วยการขอที่นั่งคนละแถว(หรือขอให้แม่ไม่ต้องดู)

เมื่อคุณอายุ 12 ขวบ แม่เตือนคุณว่าอย่าดูทีวี คุณขอบคุณแม่ด้วยการรอให้แม่ไปข้างนอกแล้วดูต่อ

เมื่อคุณอายุ 13 ปี แม่บอกให้คุณตัดผม คุณขอบคุณแม่ด้วยการด่าแม่ว่า "แม่นี่...ไม่มีรสนิยมเลย ไม่ต้องกะหนู(ผม)หรอก"

เมื่อคุณอายุ 14 ปี แม่จ่ายเงินซัมเมอร์แคมป์ ที่แพงแสนแพงเพื่อให้คุณได้เรียนสิ่งที่ดีๆ คุณขอบคุณแม่ด้วยการไม่เขียนจดหมายหาแม่ซักกะฉบับ

เมื่อคุณอายุ 15 ปี แม่กลับบ้านหลักงานเลิกอยากกอดคุณสักกอด คุณขอบคุณแม่ด้วยการขังตัวเองอยู่ในห้อง

เมื่อคุณอายุ 16 ปี แม่สอนคุณขับรถ คุณขอบคุณแม่ด้วยการขับรถหนีแม่ไปเที่ยว
เมื่อคุณอายุ 17 ปี แม่จ่ายค่าเรียนกวดวิชา คุณขอบคุณแม่ด้วยการให้แม่ส่งข้างนอกเพื่อจะได้ไม่อายเพื่อน

เมื่อคุณอายุ 18 ปี แม่ร้องไห้ในวันที่คุณจบชั้นมัธยม คุณขอบคุณแม่ด้วยการฉลองยันเช้า

เมื่อคุณอายุ 19 ปี แม่รอโทรศัพท์สายสำคัญ คุณขอบคุณแม่ด้วยการใช้สายตลอดคืนนั้น

เมื่อคุณอายุ 20 ปี แม่ถามว่าคุณมีแฟนรึยัง คุณขอบคุณแม่ด้วยการตอบว่า 'แม่อย่ามายุ่งกะหนู(ผม)เลย'

เมื่อคุณอายุ 21 ปี แม่แนะนำอาชีพของแม่ให้คุณทำในอนาคตของคุ ณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการพูดว่า 'หนู(ผม)ไม่อยากเป็นอย่างแม่'

เมื่อคุณอายุ 22 ปี แม่อยากกอดคุณในวันรับปริญญา คุณขอบคุณแม่ด้วยการกอดกับเพศตรงข้ามกับคุณ

เมื่อคุณอายุ 23 ปี แม่ซื้ออพาร์ตเม้นท์และเฟอร์นิเจอร์ให้แก่คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการว่ากับเพื่อนๆลับหลังว่า 'มันช่างเชยและน่าเกลียดเสียนี่กระไร'

เมื่อคุณอายุ 24 ปี แม่บอกให้คุณพาแฟนของคุณมาหาแม่ เมื่อคุณพามา แม่ถามพวกคุณว่าอนาคตวางแผนไว้ว่าอย่างไร คุณขอบคุณแม่ด้วยการจ้องเขม็งและพูดว่า 'แม่จะมายุ่งอะไรกะหนูอีกเนี่ย'

เมื่อคุณอายุ 25 ปี (สำหรับผู้ชาย)แม่ช่วยออกค่าสินสอดให้กับคุณ และบอกกับคุณว่าแม่รักคุณมากขนาดไหน คุณขอบคุณแม่ด้วยการพูดว่า'อายคนอื่นเขาน่า แม่'
(สำหรับผู้หญิง)แม่ช่วยออกค่าใช้จ่ายในงานแต่งงานให้คุณ และบอกว่าแม่รักคุณมากขนาดไหน คุณขอบคุณแม่ด้วยการพูดว่า'หนูอยากไปอยู่ต่างประเทศเพื่อจะได้สวีทกับแฟนโดนไม่มีแม่'

เมื่อคุณอายุ 30 ปี แม่โทรมาหาและแนะนำวิธีเลี้ยงเด็ก คุณขอบคุณแม่โดยการบอกว่า 'สมัยนี้มันเปลี่ยนไปแล้วล่ะค่ะแม่'

เมื่อคุณอายุ 40 ปี แม่โทรมาชวนคุณไปงานวันเกิดญาติ คุณขอบคุณแม่และญาติว่า 'ตอนนี้ไม่ว่างเลย'

เมื่อคุณอายุ 50 ปี แม่ชราและไม่สบาย อยากให้คุณดูแล คุณขอบคุณแม่ด้วยการบอกว่า 'มันเป็นภาระนะแม่ หนูมีงานอีกเยอะแยะ'
และแล้ววันหนึ่ง แม่จากคุณไปอย่างสงบ และทุกอย่างที่คุณไม่เคยทำมาก่อน จะเหมือนฟ้าผ่าในใจคุณ
โปรดใช้เวลาสักนิด แสดงออกถึงความลึกซึ้งแด่'แม่'
ไม่มีอะไรมาแทนแม่ได้ แม้ว่าบางคราวแม่จะไม่ใช่คนที่เข้าใจคุณมากที่สุด หรือเห็นด้วยกับคุณ แต่ก็คือ'แม่ 'ของคุณ และเชื่อได้ว่าจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ รับฟังคุณ ความกังวลของคุณ
ลองถามตัวเองดู คุณมีเวลาที่จะฟังความเศร้า ความกังวลใจไม่ว่าจากการงาน จากงานบ้าน หรือจากงานในครัวของแม่ไหม คุณเคยนึกถึงความทุกข์ของแม่ที่ต้องทำทุกอย่างเพื่อคุณและทุกคนไหม
รักแม่ให้มาก แม้ว่าจะคิดเห็นแตกต่างการ เพราะเมื่อแม่จากไป จะเหลือเพียงความเสียใจและความทรงจำเท่านั้น

อย่าเพิกเฉยกับคนที่ใกล้หัวใจคุณที่สุด รัก'แม่'ให้มากกว่ารักตัวเอง แสดงให้แม่รู้ว่าคุณก็'รัก'ก่อนที่จะทำได้เพียงบอกรักกับ'รูป'ของแม่เท่านั้น 

นายหมื่นตา

เรื่องก็มีอยู่ว่า หมื่นตาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ

จากนั้นไปต่อปริญญาโท และเอกที่ต่างประเทศ เขาเรียนเก่งมากในระดับเหรียญทองเกียรตินิยมตั้งแต่เล็กจนโตเลยที่เดียว

ตอนที่ 2

        หมื่นตาเป็นคนสมองดี ชีวิตเหมือนเส้นกราฟที่พุ่งขึ้น

นั่นจึงทำให้เขามั่นใจในตัวเอง และคิดว่าเขารู้ทุกสิ่ง

เขาอ่านตำรามากมายหลายหมื่นเล่ม เป็นวิถีของคนผู้เป็นเลิส

ตอนที่ 3

        วินาทีนั้น หมื่นตาคิดว่า เขารู้ทุกอย่างเป็นอย่างดี

คนอื่นล้วนด้อยกว่าเขา ทั้งระดับการศึกษา การค้นคว้าหาข้อมูล

การตัดสินใจ และความเป็นเลิศทางวิชาการ

แล้ววันหนึ่ง พ่อของหมื่นตา ก็บอกให้เขาเดินทางไปหาคุณตาของเขาที่บ้านนอก

หมื่นตาไม่อยากไป เพราะคิดว่า คุณตาก็เป็นเพียงแค่คนแก่คนหนึ่ง ซึ่งไม่มีพลังชีวิต

หลงเหลืออีกแล้ว ได้แต่ใช้ชีวิตไปเพียงวันๆ เท่านั้น

ตอนที่ 4

          และแล้วเขาก็เดินทางไป ตาของหมื่นตา เป็นชายชรา 

ผู้อาศัยอยู่ในชนบทอันเงียบสงัด ชื่อของเขาคือ ไร้ตา 

พอมาถึงจึงเคาะประตูเรียก

หมื่นตา : ก๊อก ก๊อก ก๊อก พ่อให้มาหาคุณตาครับ

ตา : หวัดดีหลานชาย ไม่เจอกันนานเลยนะ

ตอนที่ 5

          ทั้งสองคนนั่งคุยกันอย่างยาวนาน หมื่นตาไม่คิดว่าชายแก่คนนี้

จะรู้เรื่องราวต่างๆ มากมาย

    หมื่นตา : ในเมื่อตารู้อะไรมากมาย กลับมาซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาแบบนี้ทำไมละครับ

    ตา       : ความรู้ในโลกนี้ มีไม่จำกัด เรามิอาจที่จะเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้ภายในช่วงอายุสั้นๆ ของเราสิ่งที่เราต้องรู้จักให้มากที่สุดก็คือ "ตัวตนของเรา" ต่างหาก

ตอนที่ 6

         ตา : การอ่านหนังสื่อมากกว่าคนอื่น ไม่ได้หมายความว่า

เราฉลาดกว่าคนอื่น ปริญญาเป็นเพียงสิ่งสมมติ เพื่อใช้วัดค่ามาตรฐานตามกฎเกณฑ์ของสังคมแต่นั่นย่อมไม่ได้วัดว่าใครจะเข้าใจชีวิตมากกว่ากัน

         วิชา กับ ปัญญา นั้นแตกต่างกัน

         อ่านเยอะ รู้เยอะ เห็นเยอะ

         ยังไม่อาจเรียกได้ว่า ผู้รู้ที่แท้จริง

ตอนที่ 7

         คนมีปัญญาสำหรับตา คือคนที่นอบน้อมถ่อมตน

รู้ว่าตนยังต้องเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ อีกมากมาย

        ไม่มีใครรู้ทุกเรื่อง หรือฉลาดไปซะทุกสิ่ง

เราอาจฉลาดเรื่องหุ้น แต่ปลูกข้าวกินเองไม่เป็น

เราอาจเป็นครูที่เก่งกาจ แต่เราอาจสร้างบ้านไม่เป็น

        ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนเกื้อกูลกัน คนฉลาด และมีปัญญาจะอ่อนน้อม

ถ่อมตนและพร้อมน้อมรับกับคำสอนของทุกคน 

โดยไม่แบ่งว่าเขา รวย จน เด็กกว่า แก่กว่า

หรือไปวัดว่าเขาจบการศึกษาระดับไหน

ตอนที่ 8

ตาของหมื่นตาได้พูดให้กับหมื่นตาฟังว่า

        เปลือกภายนอก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องฐานะ ระดับการศึกษา ชาติตระกูล

เส้นสาย อำนาจ วาสนา ฯลฯ ล้วนแล้วแต่เป็นเพียงภาพลวงตา 

ที่ไม่อาจทำให้เรารู้แจ้งแทงทะลุไปถึงหลักแห่งสัจธรรมของชีวิตได้

        ทำไมยิ่งเรียนสูง เรากลับพบว่าคนเหล่านั้น ก็ยังมีปัญหาการจัดการความทุกข์ของตัวเองไม่ได้

        ทำไมยิ่งฉลาด ยิ่งพบปัญหาต่างๆ รุมเร้า แม้แต่จะยิ้มให้คนแปลกหน้าก็ยังหวาดระแวง

ทำอะไรก็คิดแต่จะเอาเปรียบคนอื่น ไม่รู้จักการให้ คิดทุกอย่างเป็นเพียงแต่เรื่องของผลประโยชน์

        คนเราตัดสินกันที่ "ความคิด" และ "ตัวตน" ของบุคคลคนนั้นๆ เราดูสิ่งที่เขามี "อยู่ภายใน"ไม่ได้วัดคุณค่าของคนจากสิ่งที่เขามีอยู่ "ภายนอก"

ตอนที่ 9
      ทุกถ้ยคำของคุณตา ได้เสียดแทงเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของหมื่นตา
หมื่นตา : คุณตาครับ ที่ผ่านมา ผมได้โอหังกับความรู้ที่ผมมี
ที่แท้จริง ผมเป็นเพียงไอ้งั้งคนคนหนึ่งเท่านั้นเอง 

ผมทำตัวเหมือน "ชาล้นถ้วย"ที่ใครๆ ก็ไม่อยากสอน 

ไม่อยากแนะนำ ผมนี่มันโง่เง้ามาก ที่คิดว่า คนจนโง่
และคิดว่าคนที่เรียนสูงๆ ถึงจะฉลาด วันนี้ ผมรู้แล้วครับว่า 

คนฉลาดที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร

ตอนที่ 10
        คุณตา : "ผู้รู้ที่แท้" คือ ผู้ที่รู้จักตัวเอง เราไม่ต้องไปวิจารณ์ใครหรอก
ว่าเขาดีเลวแค่ไหน ย้อนมองส่องตน ดูแล "จิตใจ และความคิด" 

 ของตัวเราให้ดีที่สุดเท่านั้นพอ

ครับ  เห็นด้วย
คนมีปัญญาสำหรับตา คือคนที่นอบน้อมถ่อมตน
รู้ว่าตนยังต้องเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ อีกมากมาย
        ไม่มีใครรู้ทุกเรื่อง หรือฉลาดไปซะทุกสิ่ง
เราอาจฉลาดเรื่องหุ้น แต่ปลูกข้าวกินเองไม่เป็น
เราอาจเป็นครูที่เก่งกาจ แต่เราอาจสร้างบ้านไม่เป็น
        ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนเกื้อกูลกัน คนฉลาด และมีปัญญา

จะอ่อนน้อมถ่อมตนและพร้อมน้อมรับกับคำสอนของทุกคน 

โดยไม่แบ่งว่าเขา รวย จน เด็กกว่า แก่กว่า
หรือไปวัดว่าเขาจบการศึกษาระดับไหน

ผมเกือบขายอิสลามด้วยเงินเล็กน้อย

..หลายปีมาแล้ว 
...มีอีหม่ามคนหนึ่งย้ายไปที่ลอนดอน 
...เขามักจะขึ้นรถประจำทางจากบ้านพักของเขาเพื่อไปยังย่านธุรกิจ 
...ไม่กี่สัปดาห์จากที่เขามาย้ายมา 
...เขามีโอกาสได้ใช้รถประจำทางอีก 
...เมื่อเขานั่งลง
...เขาก็พบว่าพนักงานขับรถทอนเงินให้แก่เขาเกินมา 20 เพนซ์ 
...ขณะที่เขากำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี 
...เก็บไว้เองดีกว่า 
...แต่มันเป็นสิ่งผิดที่จะเก็บไว้ 
...แล้วแขาก็คิดว่า 
...โอ้ ลืมซะเถอะ มันแค่ 20 เพนซ์ 
...ใครจะมาใส่ใจกับเงินจำนวนเล็กน้อยแค่นี้ 
...ไม่ว่าเส้นทางเดินรถไหน
...บริษัทรถประจำทางได้ค่าโดยสารมากเกินพอแล้ว 
...พวกเขาคงไม่เสียดายมันหรอก 
...ถือว่ามันเป็นของขวัญจากพระเจ้า(อัลลอฮ)ผู้ทรงยิ่งใหญ่และก็เก็บมันไว้เฉย ๆ แล้วกัน 
...เมื่อรถแล่นมาถึงที่หมาย 
...อีหม่ามหยุดอยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง 
...จากนั้นเขายื่นเงิน 20 เพนซ์ ส่งคืนให้กับพนักงานขับรถ 
...และพูดว่า 'คุณทอนเงินผมเกิน' 
...พนักงานขับรถตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มว่า
...'คุณไม่ใช่อีหม่ามคนใหม่แถวนี้หรือ 
...หมู่นี้ผมคิดที่จะไปที่มัสยิดของคุณ 
...ผมแค่ต้องการจะดูว่าคุณจะทำอย่างไรถ้าผมทอนเงินเกิน
...' เมื่ออีหม่ามลงจากรถ เขาคุกเข่าลงด้วยความอ่อนแรง 
...เขาต้องเกาะเสาไฟและยึดไว้เพื่อช่วยพยุงตัว เงยหน้ามองท้องฟ้า และร้องไห้ 
...'โอ้พระเจ้า ฉันเกือบจะขายอิสลาม ด้วยเงิน 20 เพนซ์!' 
...จำไว้ว่า 
...เราอาจจะไม่เห็นผลกระทบของการกระทำของเราที่มีต่อผู้อื่น 
...จงระมัดระวังและซื่อสัตย์ในทุก ๆ วัน 
...เพราะคุณไม่สามารถจะรู้ได้เลยว่าใครกำลังมองดูการกระทำของคุณอยู่
...และกำลังตัดสินคุณ 
...และแท้จริงแล้วการตัดสินจากมนุษย์ด้วยกันไม่หนักเท่าการตัดสินของพระเจ้าหรอกนะ 

ALLAH bless with U...

ทำ สิ่งที่อยากทำ

บทความนี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลิน ซึ่งเป็นดาราตลกที่โด่งดัง 
เขาเขียนขึ้นในวันที่ 11 กันยายน (ตึกเวิรด์เทรดถล่ม) 
หลังจากที่ทราบว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตในตึกนั้นด้วย…… ทำ..ในสิ่งที่อยากจะทำ
 ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้นแต่ความอดกลั้นน้อยลง 
เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง 
เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง 
เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น 
เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า 
แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น….. 
เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง 
เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง 
เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง 
ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน 

แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น 
ดังนั้น …… จากนี้ไป …… ขอให้พวกเรา 
อย่าเก็บของดี ๆ ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาสพิเศษ 
เพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่คือ … โอกาสที่พิเศษสุด… แล้ว 
จงแสวงหา การหยั่งรู้ 
จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่ โดยไม่ใส่ใจกับความ…. อยาก … 
จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น ……. 
กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป 
ชีวิตคือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุขไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด 
เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย 
น้ำหอมดี ๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้ 
เอาคำพูดที่ว่า ……. สักวันหนึ่ง …….. ออกไปเสียจากพจนานุกรม 
บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน 
อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง 
ที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น 
ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที มีความหมาย 
เราไม่รู้เลยว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง…

หาเหตุผลให้กับตัวเอง

หากเรา หาเหตุผลให้กับตัวเอง ว่า . . .

 

หากเรา หาเหตุผลให้กับตัวเอง ว่า . . .
ทำไม . . . เราถึงรักคนๆ นี้นัก
แล้วเหตุผลที่ได้ มีแค่เพียง . . . รักเพราะรัก 

ฟังดูอาจเลื่อนลอย ไร้จุดหมายเกินไป
แต่สำหรับคนที่รักกัน . . . เหตุผลเพียงแค่นี้
ก็เพียงพอ ที่จะสานต่อความรัก . . . ให้อยู่ต่อไป  

แต่กับคนที่เรารักเขา . . . แล้วเขาไม่รักเรา
ไม่เคยจะมองเห็น แม้แต่คุณค่า ในตัวเรา
ต่อให้เรา หยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้เขาเพียงไหน
หรือให้เหตุผลมากมาย. . . ในคำว่า รักที่เรามีให้
เขาก็คง มองไม่เห็นมันเหมือนกัน 

และกับคนประเภทนี้ . . .
ยิ่งเราเรียกร้องมาก แค่ไหน . . .
ก็จะยิ่งสร้างความเหนื่อยใจ . . . ให้กับเราเท่านั้น 

ถ้าคุณ มีความสุขกับมัน . . . ก็ดีไป
แต่สุข . . . แล้วเหนื่อยใจ ก็น่าคิดเหมือนกัน
คนเรา . . . เหนื่อยแล้วก็ต้องพัก
ต้องหาทางออก ที่ทำให้เราดีขึ้น 

กับเรื่องของความรัก ก็เช่นกัน
เมื่อเราต้องเหนื่อยล้าเพราะมัน คงต้องพักซะบ้าง
ลองหยุดวิ่งตามเขาซักครั้ง . . .
แล้วมาเดิน(แค่เดิน) ตามตัวเองดูสักหน
คุณอาจรู้สึกดีกว่า . . . การต้องวิ่งตามใครคนนั้น 
อย่างน้อยๆ คุณจะพบว่า . . .
การเรียนรู้ที่จะรักตัวเองนั้น . . . ไม่ทำให้เราเหนื่อยใจเลย  

ความจริงแล้ว . . . การรักตัวเอง ไม่ยากเลย
ถ้ายังไขว่คว้าหารัก แต่ยังไม่พบเจอคนที่รักเราจริง
ก็อย่าฝืนที่จะรัก . . . เดี๋ยวจะเสียใจทีหลัง
ถ้าเสียใจ ก็ขอให้คิดถึงตัวเองให้มากๆ
แล้วบางทีสิ่งดีๆ . . . ก็อาจรอเราอยู่ในวันข้างหน้า

เขียนบนทราย

Let's write in the sand (จงเขียนระบายลงบนพื้นทราย)

This is very good philosophy for everyone

(บทความนี้เป็นบทปรัชญาที่มีคุณค่าต่อทุก ๆ คน)



A story tells that two friends were walking through the desert.

(เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงเพื่อนสองคนที่เดินทางอยู่กลางทะเลทราย)



In a specific point of the journey, they had an argument,

(ณ ช่วงสำคัญของการเดินทาง, ทั้งสองเกิดข้อโต้แย้งกัน)



and one friend slapped the other one in the face.

(หนึ่งในสองคนนั้นได้ตบหน้าของอีกฝ่ายหนึ่ง)



The one, who got slapped, was hurt, but without anything to say,

(ชายผู้ที่ถูกตบหน้า เกิดความเจ็บปวดทั้งกายใจ แต่เขาไม่ได้กล่าวคำพูดใด 

ๆเลย)



he wrote in the sand:

(เพียงแต่เขียนระบายไว้บนพื้นทรายว่า :)



"TODAY, MY BEST FRIEND SLAPPED ME IN THE FACE".

(วันนี้, ผมโดนเพื่อนรักของผมตบหน้า)



They kept on walking, until they found an oasis,

(เขาทั้งสองยังคงเดินทางต่อไป, กระทั่งพบสถานที่พักพิงโอเอซิสกลางทะเลทราย)



where they decided to take a bath.

(ทั้งสองตกลงจะอาบน้ำชำระร่างกาย)



The one who got slapped and hurt started drowning

(ชายผู้ที่ถูกเพื่อนตบหน้าเกิดเหตุจมน้ำ)



and the other friend saved him.

(และชายผู้ตบหน้าเขาก็เป็นผู้ช่วยชีวิตเขา)



When he recovered from the fright, he wrote on a stone:

(เมื่อเขาผ่านพ้นช่วงนาทีวิกฤตนั้น, เขาได้เขียนระบายไว้บนก้อนหินว่า :)



"TODAY MY BEST FRIEND SAVED MY LIFE".

(วันนี้ เพื่อนรักของผมได้ช่วยชีวิตผมไว้)



The friend who saved and slapped his best friend, asked him,

(ชายผู้ที่ตบหน้าเพื่อนและช่วยชีวิตเพื่อนจึงเอ่ยถาม)



"Why, after I hurt you, you wrote in the sand,

(ทำไม, เมื่อตอนที่ผมทำร้ายคุณ, คุณเขียนระบายลงบนพื้นทราย,)



and now you write on a stone?"

(แล้วตอนนี้คุณกลับเขียนระบายบนก้อนหิน?)



The other friend, smiling, replied:

(ชายผู้นั้นตอบด้วยรอยยิ้มว่า :)



"When a friend hurts us,

(เมื่อเพื่อนทำร้ายเรา)



we should write it down in the sand, where the winds of

forgiveness

(เราควรระบายความเจ็บปวดนั้นลงบนพื้นทราย,



get in charge of erasing it away,

ที่ซึ่ง? การให้อภัยจะค่อย ๆ ลบเลือนความเจ็บปวดนั้นให้สูญสิ้นไป)



and when something great happens,

(และเมื่อมีสิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิต)



we should engrave it in the stone of the memory of the heart,

(เราควรจะจารึกสิ่งเหล่านั้นไว้บนแผ่นหินของหัวใจ)



where no wind can erase it"

(ที่ซึ่งไม่มีวันจะลบเลือน)



Learn to write in the sand.

(จงเรียนรู้ที่จะเขียนระบายบนพื้นทราย)

ไม่กล้า ก็ไม่มีวันเดินหน้า

ไม่กล้า ก็ไม่มีวันเดินหน้า 

Nothing ventured, nothing gained.
วิลเลี่ยม เช็คสเปียร์

เพียงเมื่อท่านหยุดก้าว ท่านก็เริ่มถอยหลังแล้ว
When you stop advancing, you''''ve already begun to retreat.
ดร.เทียม โชควัฒนา

คนเราไม่มีใครล้มเหลว มีแต่ล้มเลิกต่างหาก
There are no failures, only people who have given up.
นิรนาม

ผมยอมไม่ได้ ถ้าไม่ยอมพยายาม
I can''''t accept not trying.
เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง

ผมเป็นคนเดินช้า แต่ผมไม่เคยเดินถอยหลัง
I am a slow walker, but I never walk backwards.
อับราฮัม ลินคอล์น

โลกทั้งโลกเปิดทางให้กับคนที่รู้ว่าตัวเองจะเดินไปทางไหน
The whole world steps aside for the man who knows where he is going.
นิรนาม

หนทางไกลนับหมื่นลี้ ต้องเริ่มต้นด้วยก้าวแรก
A joumey of a thousand miles must begin with a single step.
เล่าจื๊อ

อย่ากลัวที่จะก้าวไปช้า ๆ จงกลัวที่จะอยู่นิ่งเฉย
Do not be afraid of going slowly, be afraid only of standing still.
ภาษิตจีน

ถ้าไม่หาทาง ก็ต้องสร้างมันขึ้นมา
We will either find a way or make one.
ฮานิบาล

อย่าคิดว่าคุณจะเดิน เดินไปเลย
Don''''t just think you''''ll wall, WALK.
ปรเมศวร์ มินศิริ

คนเราแก้อดีตไม่ได้ แต่อาจเปลี่ยนอนาคตได้
We can''''t correct the past, But we might change the future.
วรินทร์ เลียววาริณ

การเริ่มต้นเป็นเรื่องยาก แต่การก้าวต่อไปเป็นเรื่องยากกว่า
Getting started is hard, but the next step is harder.
ถกลเกียรติ วีรวรรณ

คำว่า ดีที่สุด มีไว้สำหรับงานต่อไปเสมอ
The word ''''Best'''' is always there for the next start.
ดวงฤทธิ์ บุนนาค

อย่ากลัวล้มทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มเดิน
Don''''t think that you''''re gonna lose when you don''''t even start
ณัฐจิระ ฮอนดา

ความผิดพลาดในอดีต คือบทเรียนสำหรับในอตาคต
The falling of yesterday are the learning of tommorrow.
โรเบอร์โต บักจิโอ

แม้แต่ปลา ต้องว่ายทวนน้ำเพื่ออยู่รอด
Fish swim against the tide to survive.
นักปราชญ์

ถ้าไม่ใช่คุณแล้วใคร ถ้าไม่ใช่เดี๋ยวนี้แล้วเมื่อไหร่
If not you who? If not now when?
แกรี่ เฮอร์เบิร์ท

ทางเดียวที่จะถึงเส้นชัย คือก้าวต่อไปข้างหน้า
The only way to reach the goal is moving forward.
นักกีฬาสมัครเล่น

คว้าทุกโอกาสให้ได้
Seize the day.
โฮเรซ

ผมไปได้ทุกที่ ขอเพียงแต่ต้องไปข้างหน้า
I''''ll go anywhere as long as it''''s forward.
ดร.ลิฟวิ่งสโตน

อย่ากลัวที่จะก้าวยาว ๆ เมื่อต้องข้ามอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่
Don''''t be afraid to take a big step…you can''''t cross a chasm in two small
jumps.
เดวิด ลอยด์ จอร์จ

ความใฝ่ฝัน ไม่เคยหยุดยั้ง
Ambition never comes to an end.
โยชิดะ เคนโกะ

ความเสี่ยงที่สุด คือการไม่กล้าเสี่ยงเลย
The biggest risk is not to take the risk at all
ราอูล กราเซีย บราโว

จับจ้องที่จุดหมาย ไม่ใช่ที่อุปสรรค
One should keep one''''s eyes on one''''s destination, not on where one stumbled.
สุภาษิตไนจีเรีย

ความล้มเหลวที่สุด คือการไม่กล้าแม้แต่จะลองทำ
เซอเรน คีร์เคอกอร์

ถ้าเดินตามรอยเท้าคนอื่น ก็ไม่มีรอยเท้าเป็นของตนเอง
To dare is to lose one''''s footing momentarily. Not to dare is to lose
oneself.
มูลเรลสตรอด 

เทียน ๔ เล่ม

เปลวเทียนทั้ง 4 เล่ม ค่อยๆ พลิ้วไหวไปอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบข้าง ช่างแผ่วเบายิ่งนัก หากเราเงี่ยหูฟัง จะได้ยินเทียนทั้งสี่สนทนากัน…

เทียนเล่มแรกเอ่ย “ฉันคือ สันติภาพ น่าเศร้าเหลือเกิน ทุกวันนี้ ไม่มีใครอยากให้ฉัน สว่างไสว” แสงของ “สันติภาพ” ค่อยๆ ริบหรี่ และ ดับไป
เทียนเล่มที่สอง เอ่ย “ฉันคือ ศรัทธา น่าเศร้าหนักหนา ทุกวันนี้ ไม่มีใครต้องการ” แสงของ “ศรัทธา” ค่อยๆ ริบหรี่ และ ดับไป
เสียงเอ่ยขึ้นมาอย่างเศร้าใจ เทียนเล่มที่สาม กล่าว “ฉันคือ ความรัก ฉันไม่เข้มแข็งพอ ที่จะส่องสว่างต่อไป ผู้คนเพิกเฉยและไม่เห็นค่าของฉัน แม้แต่คนใกล้ชิด พวกเขายังไม่คิดจะเติมรักให้แก่กัน” ว่าดังนั้น พลัน “ความรัก” ก็ดับไป

ไม่ช้าไม่นาน…เด็กน้อยคนหนึ่งได้เดินเข้ามา เมื่อพบเทียนสามเล่มดับไป เขาเริ่มร่ำไห้และหลั่งน้ำตา “ทำไมพวกเธอถึงดับไป พวกเธอต้องสว่างไสวตราบนิรันดร์ไม่ใช่หรือ”ทันใด

เทียนเล่มที่สี่ กระซิบอย่างแผ่วเบา “อย่ากลัวไปเลยหนูน้อย ตัวฉันนี้คือ ความหวัง ตราบใดที่ฉันยังส่องสว่างอยู่ได้ เทียนสามเล่มนั้น จะกลับมาไม่ช้านาน”

เด็กชายตัวน้อย ตาเป็นประกายด้วยความปิติ สองมือนั้นค่อยๆ จุด “เทียนแห่งความหวัง” พร้อมกันกับเทียนอีกสามเล่ม
อย่าปล่อยให้ “แสงแห่งความหวัง” ในชีวิตเราดับไป ไม่ว่าสิ่งต่างๆ จะเลวร้ายหรือแย่สักแค่ไหน เมื่อเรามี ความหวัง แล้วไซร้… สันติภาพ ศรัทธา และ ความรัก ก็จะส่องสว่างอยู่ในตัวเราเสมอ. 

A life without a friend is a life without a sun.
ชีวิตที่อยู่อย่างขาดมิตรสหายก็เหมือนชีวิตที่ไร้แสงสว่าง