เส้นทางสายชีวิต

 

เส้นทางสายชีวิต

เราแต่ละคนไม่สามารถที่จะเลือกเกิดได้

นี่คือความจริงที่เราทุกคนต้องยอมรับ

เป็นการยอมรับที่ปราศจากข้อโต้แย้งใดๆ

เมื่อเราเกิดมา สภาพแวดล้อมรอบตัวเรา

ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ เพื่อนบ้าน ญาติใกล้ชิด

ผู้คนในชุมชน สภาพการเป็นอยู่ของผู้คน

รวมถึงอาชีพต่างๆของผู้คนในชุมชน

ได้หล่อหลอมเรา ให้เราเป็นและใช้ชีวิต

สอดคล้องตามสภาพแวดล้อมที่เราอยู่

หลายคนจึงเติบโตขึ้นมาและใช้ชีวิต

ในรูปแบบที่กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม

ที่คอยหล่อหลอมตัวเขามาตั้งแต่สมัยเด็ก

เมื่อเราโตขึ้นเราจะมามัวตีโพยตีพาย

และโวยวายว่าสภาพแวดล้อมของชุมชน

ทำให้ชีวิตของเราต้องเป็นแบบนี้ไม่ได้

เพราะเมื่อเราโตขึ้นเรามีทางเลือกมากมาย

เรามีโอกาสต่างๆมากมายที่เข้ามาหาตัวเรา

เราจึงมีสิทธิที่จะเลือกใช้ชีวิตอย่างเต็มที่

ว่าเราอยากจะเป็นเหมือนกับคนในชุมชน

หรือเลือกที่จะแตกต่างกับทุกคนในชุมชน

เมื่อมีโอกาสในการเลือกเราจึงควรเลือก

สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา เพื่อการก้าวไปข้างหน้า

ด้วยความมั่นคง อย่างมีเป้าหมายที่ชัดเจน

การตั้งเป้าหมายจึงเป็นสิ่งหนึ่งที่สำคัญ

ที่จะทำให้เราได้รู้ว่าเราจะเดินทางไปทางไหน

เราจะทำอะไรและเราจะเป็นอะไรต่อจากนี้

เพราะเมื่อมีเป้าหมายเราก็ทำทุกอย่างเพื่อ

ที่จะให้บรรลุไปสู่เป้าหมายที่เราได้วางไว้

ทุกๆวันของเราจึงมีคุณค่าและมีเส้นทาง

หากไร้เป้าหมายแล้วเราก็ใช้ชีวิตแต่ละวัน

แค่ให้ผ่านไปวันๆวันแล้ววันเล่าโดยที่ทุกวัน

ก็ยังคงกลับมาเป็นแบบเดิม เหมือนเดิม

จนเราเองก็รู้ล่วงหน้าว่าอีกกี่วัน กี่เดือน

ชีวิตของเราก็คงหมุนเวียนอยู่แบบเดิมๆ

ตื่นมา ทำงาน กลับบ้าน นอนหลับพักผ่อน

และทุกวันก็ยังคงดำเนินไปตามรูปแบบนี้

นี่หรือคือสิ่งที่เราต้องการจริงๆในการใช้ชีวิต

            เราเลือกเกิดไม่ได้ก็จริงแต่เรามีสิทธิ

มีโอกาสที่จะเลือกเส้นทางสายชีวิตใหม่ๆ

ให้กับตัวเราเองได้ เรามีโอกาสที่เลือกในสิ่ง

ที่เราต้องการจะเป็นได้ เราไม่ต้องเป็นลูกไม้

ใกล้ต้นก็ได้ แต่เราสามารถที่จะเป็นลูกไม้

ที่ตกไกลต้นได้ จึงควรเลือกสิ่งที่ชอบ

สิ่งที่ถนัด สิ่งที่เราเล็งเห็นแล้วว่าเราทำได้

แล้วทุ่มเทกับสิ่งนั้นๆตั้งหน้าสู้สักตั้งหนึ่ง

แล้ววันหนึ่งเราจะพบตัวเราเองกันเส้นทาง

สายใหม่ที่เป็นเส้นทางสายชีวิตของเราเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

ความสับสน

                                      ความสับสน

                ความสับสนเป็นความยุ่งเหยิงทางความคิด

ความสับสนทำให้ความคิดของคนคนหนึ่งแตกกระเจิง

ความสับสนเป็นความลังเลไร้แก่นสารที่แน่นอน

ความสับสนยิ่งมีมากยิ่งทำให้จิตใจร้อนรนทุรนทุราย

ความสับสนทำให้จิตใจกังวลว้าวุ่นยิ่งนัก

ความสับสนของแต่ละคนจะแตกต่างกันออกไป

ตามสถานการณ์ เวลา สถานที่ ผู้คนที่พบเจอ

เช่น หากเป็นเด็กมัธยมปีสุดท้ายจะสับสนเรื่องการเรียนต่อ

จะเรียนต่อที่ไหนดี ที่นู่นก็ดี ที่นี่ก็ได้ สับสนเว้ย

หากเป็นเรื่องความรักมักมีมาพร้อมกันคราละ 2 คน

จะรักใครดีว้า คนนู้นก็ชอบ คนนี้ก็ใช่

หากจะไปเที่ยวก็ดันมีสองสถานที่ให้เราเลือกไป

ที่นั่นก็อยากไป อีกที่ก็ไม่เคยไป ไปไหนดีว้า

หากเรื่องการทำงานก็สาละวนว่าจะทำงานอะไร

ทำงานที่ไหนไม่ให้คนดูแคลนและตรงความถนัด

หากเป็นคนที่ทำงานอยู่แล้วด้วยภาระงานที่เยอะแยะ

ก็สับสนอีกว่าจะเริ่มหยิบจับจากตรงไหนก่อนดี

หากเลือกซื้อของ ซื้อรถ ซื้อสิ่งของต่างๆก็สับสน

ว่าจะเอาแบบไหนจึงเหมาะ จึงดี จึงคุ้มค่า เฮ้อ !

และอีกมากมายหลากหลายความสับสนที่เกิดขึ้น

ภายใจหัวจิตหัวใจโดยไม่ทันตั้งตัวมาก่อน

และความสับสนจะสลับกันเข้ามาหาเราท่านทุกคน

ตลอดชีวิตของเราเราจะต้องเผชิญหน้ากับความสับสน

หลายหลายรูปแบบ เมื่อเรื่องหนึ่งผ่านไปไม่นาน

ความสับสนอีกเรื่องหนึ่งก็จะเข้ามาหาเราอีก

ความสับสนจะหมดไปจากเราก็ต่อเมื่อ

ลมหายใจของเราได้พรากจากตัวเราไปแล้วนั่นเอง

ความสับสนจะจากไปพร้อมกับชีวิตของเรา

ที่ดับแดดิ้นไปด้วยเช่นกัน ฉะนั้นเราจึงควร

เตรียมพร้อมที่จะพบกับความสับสนต่างๆ

ที่เรียงหน้ากันเข้ามาหาเราด้วยความแน่วแน่

และมั่นคงเท่านั้น จึงจะสามารถผ่านความสับสัน

แต่ละเรื่องที่จะกรูกันเข้ามาได้ สู้ สู้ ครับ

พิจารณาสิ่งที่พูด อย่าพิจารณาที่ผู้พูด

 

                  พิจารณาสิ่งที่พูด อย่าพิจารณาที่ผู้พูด

ใช่แล้วล่ะถูกต้องเลยทีเดียว กับข้อความข้างต้น

คนที่ทำสิ่งดังกล่าวได้คือคนที่มีทักษะการหลุดพ้น

ไม่ใช่หลุดโลกนะ แต่หลุดจากเจ้าตัว “อคติ”

เพราะ“อคติ”ตัวเดียวทำให้ใครหลายคนพลาดสิ่งที่ดี

“อคติ”ทำให้ใครหลายคนจมปลักกับใบหน้าที่หมองหม่น

“อคติ”ทำให้ใครหลายคนมองโลกในแง่ร้าย

“อคติ”เป็นความรู้สึกต่อต้านบางสิ่งในใจคน

นี่คือตัวปัญหาที่ทำให้หลายคนพลาดสิ่งที่ดี

แม้ว่าสิ่งนั้นจะดีเลิศเพียงใดก็จะไม่ยอมรับ

เพราะจิตใจใฝ่ต่ำจมดิ่งลึกในห้วงของ“อคติ”เสียแล้ว

เมื่อดำดิ่งลงลึกสุดก้นหัวใจแล้วก็ยากจะถอนคืน

ฉะนั้นหัวข้อข้างต้นจึงแสดงให้เราเห็นแล้วว่า

คนคนหนึ่งหลุดพ้นจากมารร้ายที่ชื่อ “อคติ” แล้ว

อย่างไรนะเหรอ เหอ เหอ ม๊ะ มาอ่านดูต่อกัน

การพิจารณาสิ่งที่คนคนหนึ่งพูดพร้อมยอมรับ

หากสิ่งที่เขาพูดนั้นมันตรงตามจริงและมีประโยชน์

และเราพร้อมจะนำมาใช้ นำมาสู่สนามชีวิต

ถึงแม้คนที่พูดนั้นเราจะไม่ชอบเขาก็ตามที

แต่ถ้าหากมันดีจริง มันช่วยแก้ปัญหาได้จริง

เราก็รับนำมาปฏิบัติ เรารับนำมาสู่การใช้จริง

เท่ากับว่าเราหลุดพ้น“อคติ”ที่มีต่อตัวผู้พูดนั้นแล้ว

แต่หากว่าเราพิจารณาดูจากคนที่พูด

บางทีคนที่พูดเรากลับไม่ชอบแต่เขาพูดได้ดีมีสาระ

สามารถนำมาใช้ในการแก้ปัญหาที่พบเจอได้จริง

แต่เรากลับไม่ยอมรับมัน ไม่ยอมรับนำเอามาใช้

กลับกันเมื่อคนที่พูดเป็นคนที่เราชอบอยู่แล้ว

หากแต่เรื่องที่เขาพูดนั้นเราเองก็รู้อยู่เต็มหัวอกว่า

ไม่สามารถจะช่วยแก้ปัญหาที่เจอได้เลย

แต่เรากลับรับนำมาสู่การปฏิบัติเพียงเพื่อ

ต้องการจะเอาชนะอีกคนที่พูดได้ดีกว่า

แต่ว่าเราเพียงแค่ไม่ชอบเขาแค่นั้นเอง 

เราจึงไม่ยอมรับในสิ่งที่เขาได้นำเสนอมา 

แม้สิ่งดังกล่าวนั้นจะตรงกับการแก้ไขปัญหาก็ตาม

นี่แหละผมจึงบอกว่า หลายคนพลาดโอกาส

หลายคนพลาดสิ่งที่ดีงาม หลายคนพลาดวิธีทีดี

เพียงเพราะเจ้าตัวอคติที่ห่อหุ้มหัวใจของเขา

อย่างหนาเตอะยากที่จะสลัดหลุดออกไปจากใจได้

ฉะนั้นคนที่หลุดพ้นจากอเวจีแห่งอคติไปได้

จึงควรพิจารณาคนคนหนึ่งจากสิ่งที่เขาพูด

มากกว่าจะมาพิจารณาว่าใครที่เป็นคนพูด