เส้นทางสายชีวิต
เราแต่ละคนไม่สามารถที่จะเลือกเกิดได้
นี่คือความจริงที่เราทุกคนต้องยอมรับ
เป็นการยอมรับที่ปราศจากข้อโต้แย้งใดๆ
เมื่อเราเกิดมา สภาพแวดล้อมรอบตัวเรา
ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ เพื่อนบ้าน ญาติใกล้ชิด
ผู้คนในชุมชน สภาพการเป็นอยู่ของผู้คน
รวมถึงอาชีพต่างๆของผู้คนในชุมชน
ได้หล่อหลอมเรา ให้เราเป็นและใช้ชีวิต
สอดคล้องตามสภาพแวดล้อมที่เราอยู่
หลายคนจึงเติบโตขึ้นมาและใช้ชีวิต
ในรูปแบบที่กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม
ที่คอยหล่อหลอมตัวเขามาตั้งแต่สมัยเด็ก
เมื่อเราโตขึ้นเราจะมามัวตีโพยตีพาย
และโวยวายว่าสภาพแวดล้อมของชุมชน
ทำให้ชีวิตของเราต้องเป็นแบบนี้ไม่ได้
เพราะเมื่อเราโตขึ้นเรามีทางเลือกมากมาย
เรามีโอกาสต่างๆมากมายที่เข้ามาหาตัวเรา
เราจึงมีสิทธิที่จะเลือกใช้ชีวิตอย่างเต็มที่
ว่าเราอยากจะเป็นเหมือนกับคนในชุมชน
หรือเลือกที่จะแตกต่างกับทุกคนในชุมชน
เมื่อมีโอกาสในการเลือกเราจึงควรเลือก
สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา เพื่อการก้าวไปข้างหน้า
ด้วยความมั่นคง อย่างมีเป้าหมายที่ชัดเจน
การตั้งเป้าหมายจึงเป็นสิ่งหนึ่งที่สำคัญ
ที่จะทำให้เราได้รู้ว่าเราจะเดินทางไปทางไหน
เราจะทำอะไรและเราจะเป็นอะไรต่อจากนี้
เพราะเมื่อมีเป้าหมายเราก็ทำทุกอย่างเพื่อ
ที่จะให้บรรลุไปสู่เป้าหมายที่เราได้วางไว้
ทุกๆวันของเราจึงมีคุณค่าและมีเส้นทาง
หากไร้เป้าหมายแล้วเราก็ใช้ชีวิตแต่ละวัน
แค่ให้ผ่านไปวันๆวันแล้ววันเล่าโดยที่ทุกวัน
ก็ยังคงกลับมาเป็นแบบเดิม เหมือนเดิม
จนเราเองก็รู้ล่วงหน้าว่าอีกกี่วัน กี่เดือน
ชีวิตของเราก็คงหมุนเวียนอยู่แบบเดิมๆ
ตื่นมา ทำงาน กลับบ้าน นอนหลับพักผ่อน
และทุกวันก็ยังคงดำเนินไปตามรูปแบบนี้
นี่หรือคือสิ่งที่เราต้องการจริงๆในการใช้ชีวิต
เราเลือกเกิดไม่ได้ก็จริงแต่เรามีสิทธิ
มีโอกาสที่จะเลือกเส้นทางสายชีวิตใหม่ๆ
ให้กับตัวเราเองได้ เรามีโอกาสที่เลือกในสิ่ง
ที่เราต้องการจะเป็นได้ เราไม่ต้องเป็นลูกไม้
ใกล้ต้นก็ได้ แต่เราสามารถที่จะเป็นลูกไม้
ที่ตกไกลต้นได้ จึงควรเลือกสิ่งที่ชอบ
สิ่งที่ถนัด สิ่งที่เราเล็งเห็นแล้วว่าเราทำได้
แล้วทุ่มเทกับสิ่งนั้นๆตั้งหน้าสู้สักตั้งหนึ่ง
แล้ววันหนึ่งเราจะพบตัวเราเองกันเส้นทาง
สายใหม่ที่เป็นเส้นทางสายชีวิตของเราเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น